Bob aller Bobben…

Onlangs had ik een goed gesprek met Bob de Jong. Plaats van handeling: een saaie, muffe lobby van een budgethotel in Salt Lake City. Geen der gehuisveste schaatsers wilde daar lang blijven; (bijna) iedereen at er buiten de deur. Bob ook.

© ANP

Ons gesprek ging over het feit dat ik hem die ochtend lekker ontspannen, bijna zonnebadend rustig, door de straten van de Amerikaanse stad had zien rijden. Op zijn racefiets, welteverstaan. Naar hem kijken leverde kalmte en een goed en blij gevoel op.

Bob kon zich dat indenken; hij had genoten van de fietstocht. In plaats van ijstraining had hij heerlijk een paar uur door de licht verwarmde natuur gereden. Hij had rond gekeken, de voorbodes van de lente opgesnoven, zich verbaasd over de haast rond om hem heen en een enorme dosis gezondheid opgedaan.

"Ik denk dat ik zaterdag wel goed zal rijden", was dan ook de conclusie.

Skate-offs

Bob is een speciale en daar moeten we goed mee omgaan. Dat doen we niet altijd, want op zijn cv staan nogal wat ingewikkelde zaken vermeld die net geen relletje werden. Een serie skate-offs, een paar valpartijen, herstarts, gedoe...

Ik zie Bob nog voor me toen hij in Berlijn ging trainen omdat niemand hem, de heersende olympisch kampioen op de tien kilometer, nog in de ploeg wilde hebben.

We zagen, op een sterk gemaakt NOS-filmpje, zijn onderkomen in de grote, grauwe stad: een klein kamertje en een wasbakje waar je, als bewoner, niet eens in wilde plassen; dat was te veel gevraagd voor het decor.

De vraag blijft: waarom wilde niemand Bob als olympisch kampioen omarmen of mooie sier met hem maken? Telfort rende weg, andere gegadigden keken even de andere kant op.

Paria

Bob werd een soort Catweazle, een schaatsparia die nergens bij het establishment paste, maar die voortdurend goed bleef presteren.

Hij danste als ster op het ijs, een merkwaardige vorm van zelfbevlekking voor een echt kampioen. Maar à la, het was Bob en hij had een generaal pardon bij velen van ons.

Bob is zichzelf gebleven en dat is veel waard. Drie kleuren olympisch metaal hebben hem niet veranderd; dat is heerlijk.

Veteraan

Zo'n fietstocht door de open lucht doet hem goed. Hij praat er enthousiast over, hij is zichzelf. Straks in Inzell zal hij worden aangekondigd: als veteraan, als veelwinnaar, als paria. Als Bob aller Bobben; een vent die, nuchter en een tikje vreemd, doet wat hij doet.

Ik ben fan van hem en durf dat ook te zeggen.

Ons gesprek in Salt Lake City was van een simpele, maar denderende klasse. Het ging over het vinden van geluk. Dat kan dus op een ranke fiets, in een vreemd land. Buiten in de waterige zon.

Maar dan moet je wel Bob de Jong heten.