Ik haat Langs de Lijn

Ik haat Langs de Lijn. Zondagmiddag, ver van huis, was ik weer eens via de korte golf en de Wereldomroep op dit programma aangewezen. Ik heb het ooit een tijdje mogen presenteren, met Jan Douwe Kroeske, maar dat was wel leuk.

© ProShots

Via regisseur Ferry de Groot werd er weliswaar ook toen al driftig geschakeld van veld naar veld, maar in de radiostudio had men voor mijn neus wat televisietoestellen neergezet, zodat ik kon zien wat er gebeurde. Dat was nu dus niet zo. Ik werd doorlopend verrast.

Bij elke inleiding van Tom of Toine kon ik de woorden wel uit hun mond scheuren. Ik wilde eerder weten naar welk stadion er werd geschakeld, ik eiste nog kortere zinnen van het presentatieduo, ik vond dat platen vlotter dienden te worden weggedraaid als er weer ergens gescoord werd.

En dan die verslaggevers ter plekke. Hun achternamen werden genoemd, overbodig natuurlijk en tijdrovend. Na een paar schakelingen wist ik wel in welk stadion ze zaten. Ragnar, Ronald, Bas, Evert, Bob, Andy, Henk....En ze gebruikten allemaal net een zinnetje te veel voordat ze de stand noemden.

Onderbrekingen

En dan die onderbrekingen…Sorry Andy, over naar Bas, daar is gescoord…2-2. Henk, wie scoort er nu weer? Ik hoor juichen, Evert, wie juicht er? Rood bij jou, Bob, voor wie?

Ik hield telkens letterlijk mijn adem in, terwijl ik zelf op NOS Teletekst pagina 896 de verrichtingen van Alphense Boys volgde. Kortom, een vreselijke middag. Die ook nog eens heel lang duurde - van half drie tot tien voor half vijf.

Onderweg poogde ik aan de intonatie van de presentatoren en de verslaggevers te luisteren wie er aan de winnende hand was, wat me alleen maar lukte bij Henk in Venlo. Die anderen deden rustig hun werk en ik moest echt aan hun lippen blijven hangen om de juiste ontwikkelingen mee te krijgen.

Wie scoorde nu weer, hopelijk nu toch ADO…nee, verdomme, weer die Zweed? Ja, Feyenoord gaat het alsnog redden, mijn god, daar is VVV weer. Pakt Heracles toch de winst? En wat vergooit Utrecht zijn kansen.

Rusteloze middag

Het werd een rusteloze middag. Gelukkig strafte NEC Roda JC af en AZ De Graafschap, zodat ik me daarover geen kopzorgen hoefde te maken. De uitzending sleepte zich voort omdat Heerenveen en Ajax het maar spannend bleven houden.

We werden af en toe meegenomen naar Venlo, naar Eindhoven, naar Rotterdam of Breda, maar de eindeloze middag hield vooral in Heerenveen aan, onderbroken door de radionieuwsdienst van vier uur. Het werd me teveel.

Een kans voor Väyrynen, Narsingh, Dost, een tegenaanval via Eriksen en De Jong, de reporter kon geen enkele rust in zijn reportage brengen.

En tussendoor kwam ook nog de virtuele stand op de ranglijst tot me. Nu hoopt PSV nog, nu niet meer, Feyenoord leeft weer, nu is het gedaan met de Rotterdammers; ze maakten er een spel van. Mij in den vreemde van de ene in de andere emotie laten donderen, meedogenloos.

Weerzin

Met de minuut werd mijn weerzin groter. Wat een programma, nog altijd diezelfde formule, nog altijd die urenlange nervositeit die in elk geval mijn huisgenoten totaal niet begrepen. En de uitkomst was o zo voorspelbaar.

Het gaat 15 mei gewoon tussen Ajax en FC Twente om het landskampioenschap, alsof ik dat niet allang wist. Zondag gelukkig alleen de bekerfinale, daarna doen ze het gewoon weer opnieuw. De hele middag schakelen langs alle velden. Zo ouderwets.