Saxton: Ander woord dan bizar heb ik niet

AMSTERDAM - ''Bizar toch dit?’'' zei Reinier Saxton nog lang nadat hij met -8 van de baan was gestapt. ''Een jaar geleden had ik eigenlijk helemaal niets en nu heb ik een kaart voor de Europese Tour op zak. Dat had je aan het begin van het jaar toch ook niet kunnen denken?''

© ANP

''De ideale lijn die ik voor ogen had was EPD, Challenge Tour, Europese Tour. Zelfs als je aan Qualifying School begint denk je er eigenlijk niet eens aan dat je je kaart gaat halen.''

''Daar is die weg gewoon te lang voor. Dat je dan nu gewoon de Europese Tour gaat spelen is echt niet te beschrijven. Eerlijk gezegd dringt het ook nog niet echt tot me door.''

Saxton dankte zijn kwalificatie vooral aan de derde en vijfde ronde, want ook op de laatste dag liep het wat stroef.

''In plaats van dat je nog even hebt voor de volgende wedstrijd, kan je over twee weken in Zuid-Afrika alweer aan de slag. De kaart die we hebben is prachtig maar natuurlijk ook niet echt goed. Van de dertig die hier vorig jaar hun kaart hebben gehaald zijn er maar vijf geweest die hun kaart hebben verlengd. Het zal een moeilijk jaar worden, maar wel een jaar waar ik echt zin in heb… De Europese Tour… Bizar.''

Lafeber

Maarten Lafeber maakte het voor zichzelf erg spannend. De Nederlander kende een slechte slotdag, maar hoorde na lang wachten dat ook hij volgend jaar actief is op de Europese Tour.

''Dit is met afstand het ergste dat ik ooit heb meegemaakt'', zei Lafeber toen het nieuws goed en wel tot hem was doorgedrongen. ''Het is onbeschrijfelijk wat er allemaal door je heen gaat op zo’n dag als dit. Kim, de kinderen, mijn verleden, de toekomst. Hoe kan het dat ik hier ben? Wat moet er anders? Hoe ziet mijn toekomst er uit? Je zou alleen met golf bezig moeten zijn, maar het is zo’n rollercoaster van emoties. Dat is onbeschrijflijk.''

Tranen

Tim Remkes kon zijn emoties eveneens niet in bedwang houden. Toen duidelijk werd dat zijn score voldoende was voor een nieuwe tourkaart stroomden de tranen onophoudelijk over zijn wangen.

''Wat een jaar, wat een jaar'', stamelde de Amsterdammer alleen maar om daarna vol ongeloof het hoofd te schudden want niemand anders dan hij realiseerde zich van hoe diep hij was gekomen om dit te halen. Nog geen jaar geleden zag hij nauwelijks licht aan het eind van de tunnel en nu stond hij weer bovenop de Olympus.

''Ik denk dat het nog wel een paar dagen duurt voor dit tot me door zal dringen.''