Bluffend naar de bekerfinale

Om beurten verdedigen Feyenoorder Jurryt van de Vooren en Ajacied Menno Pot de eer van hun club in de columntwist ‘De Klassieker’. Jurryt is de enige Nederlander die ooit afstudeerde op Feyenoord. Menno schreef de eerste Nederlandse roman (Vak 127) met fanatieke Ajax-supporters in de hoofdrol.

© ANP

Beste Menno,

Na je laatste brief zag ik wijlen Joop Stoffelen voor me. In 1997 zocht ik hem op om te praten over het Ajax en Nederlands Elftal van de jaren veertig en vijftig. Hij ontving me met hartverwarmende Amsterdamse bluf: “Ik heb minstens 25 interlands gespeeld!”

Mijn voorbereiding op dit gesprek betaalde zich zo uit nog voordat mijn jas aan de kapstok hing: “Volgens mijn gegevens waren het er twaalf, mijnheer Stoffelen. De eerste was tegen Zwitserland en de laatste tegen België.”

“Nou,” mompelde hij, “dan heb ik er minstens 25 meegemaakt, ook vanaf de bank.” Daarna hervatte hij zijn grootspraak en bleef me plezieren met sterke verhalen. Als ik een uur langer was gebleven, had hij de beslissende treffer gemaakt van de WK-finale van 1952. Als een Ajacied ademt, bluft-ie.

Ja Menno, zoals Rotterdammers al in embryonale fase zitten opgescheept met een meervoudig minderwaardigheidscomplex is bij jullie de zelfoverschatting spreekwoordelijk. Kijk eens in de spiegel en je snapt wat ik bedoel.

Een bekertje

Je blufte tenslotte zelf vorige week, in de aanloop naar de Bekerfinale: ‘Voor alleen een bekertje doen we het niet meer, hoe leuk het ook zal zijn om jullie nu eens met 12.000 man schaterend uit te lachen in jullie eigen Kuip.’

Goh, dacht ik. Ajax is een recordaantal jaren geen kampioen meer geweest, heeft in dit millennium geen aanvaardbare Europese wedstrijd gespeeld ten oosten van Abcoude, staat met twee benen in de financiële afgrond en krijgt in 97 minuten, in overtalsituatie, amper een bal langs een keepende veldspeler van twee turf hoog.

Als je brief een alinea langer was geweest, had je Sulejmani de beslissende treffer laten maken in de WK-finale van 2010. Als een Ajacied ademt, bluft-ie.

Eén goede wedstrijd

Als Feyenoorder daarentegen ken ik mijn plek: ik weet dat mijn club zo laat mogelijk in het seizoen die ene briljante pot moet spelen, want hoe langer dat duurt, hoe langer ik me op dat ene hoogtepunt kan verheugen.

Ik schreef het je in 2008 al eens: Feyenoord speelt gemiddeld één weergaloze pot per jaar. Op het eerste gezicht lijkt het dan wel leuk als er per ongeluk twee briljante wedstrijden zijn geweest, maar dat betaalt zich het jaar erop altijd terug. Het gemiddelde staat onverbiddelijk op één per seizoen - altijd.

Alhoewel het uitschakelen van AZ, Twente en PSV een formidabele prestatie is geweest – in ieder geval veel beter dan wat treurige verlengingen tegen FC Dordrecht en N.E.C. – waren dit nog niet de briljante wedstrijden. En de 0-0 gisteren tegen NAC beschouw ik ook niet als dat gezochte hoogtepunt van het seizoen.

Kortom: die ene weergaloze wedstrijd hebben we nog te goed, en 25 april is daarvoor een ideaal moment. In eigen huis de Beker (géén bekertje!) winnen als opsteker in onze moeilijke jaren is een prijs op zich. Dat Ajax de tegenstander is, is een leuke bijkomstigheid.

Maar goed, bluf jij jezelf maar naar een andere dimensie. Hoe groter de zelfoverschatting, hoe beter. Ajax wint nog dit jaar de Champions League en Sulejmani maakt de beslissende treffer in de WK-finale van 2010 én 2014.

Tot op de Coolsingel!