Bedankt, heilzame zomerstop!

Altijd weer frappant: de snelle, heilzame werking van de zomerstop na een kloteseizoen. Tegen het einde van het 'Van Basten-seizoen' 2008-2009 kon ik het nauwelijks nog opbrengen om me naar de Arena te slepen.

© ANP

Na de 6-2 slachtpartij in Eindhoven ben ik er niet meer geweest. De 4-0 schrobbering door Sparta, op het Kasteel, heb ik zelfs helemaal gemist, omdat ik het ook niet meer kon opbrengen tv te kijken, of zelfs maar de samenvatting tot me te nemen. Nog nooit eerder meegemaakt, maar het was zo.

Kapot

Het is het lot van de Ajax-supporter in de nieuwe eeuw: tegen het einde van het seizoen ben je murw gebeukt, leeg, kapot, niet eens meer teleurgesteld (want: elke emotie voorbij), als een stinkende, uitgeputte, gedesillusioneerde frontsoldaat in de loopgraven van Noord-Frankrijk, zomer 1918.

Het verschil: met die generatie Eerste Wereldoorlog-veteranen kwam het werkelijk niet meer goed, terwijl ik er na een maandje zonder Ajax altijd weer bovenop ben en (ondanks mezelf) zin heb in het nieuwe seizoen, zélfs als die broodnodige aankopen maar niet rond willen komen.

Prematuur

Het seizoen zit nog in de voorbereidende fase, maar bij de twee oefenwedstrijden die Ajax tot dusver speelde, stond ik langs de lijn: uit bij DWV in Amsterdam-Noord en thuis, op De Toekomst, tegen Ajax Cape Town.

Beetje ouwehoeren met mijn vrienden, beetje bruin bakken in de zon, biertje erbij - gewoon, lekker bij Ajax zijn. Ze gaan natuurlijk nergens over, die potjes, maar toch zet ik alvast even een paar vroege observaties en premature conclusies op een rij.

De Godvadâh

1. Martin Jol is cool as fuck. Die vette grijns, dat petje, die ongeschoren boevenkop - geweldig. Hij is The Godfather, al hoor je dat in zijn geval natuurlijk op zijn Haags te zeggen: De Godvadâh.

Dan klinkt het meteen als een mooie vloek. Of het onder Jol allemaal goed gaat komen? Ik durf er niet meer van overtuigd te zijn, maar ik mag hem nu al - zoveel is zeker.

Snoepjes van de week

2. Ik ben heel blij dat Elia niet is gekomen. Dat is nou typisch zo'n speler die bij Ajax 20% onder zijn Twente-kunnen zou zijn gebleven, net als Kennedy en Perez en Sulejmani en al die andere 'snoepjes van de week' die Ajax de laatste jaren wegplukte bij Eredivisie-clubs die beter en leuker voetballen dan Ajax zelf.

We hebben geen lichtgewicht linkeraanvaller nodig. Wat we wel nodig hebben? Een grote, fysiek sterke centrumspits zou welkom zijn, maar nog veel belangrijker... (zie punt 3).

Verdediging

3. Verdedigers! Ajax, alsjeblieft, please-please-please, leg nou eindelijk eens grof geld neer voor een absolute topverdediger.

Zelfs DWV en Ajax Cape Town fietsten er een paar keer doorheen alsof het niets was (totale schade: drie tegengoals in de eerste twee oefenpotjes) en ik wil niet nog eens gelijk krijgen met mijn voorspelling dat we minstens veertig tegengoals gaan krijgen. Dan word ik gek.

We hebben een ervaren topper van een centrumverdediger nodig (mag best prijscategorie Elia zijn) en daarnaast een linksback (want die hebben we nu helemaal niet). Komen die niet, dan zal het weer nét wat te slapjes zijn, en kun je in de winterstop weer noodverband aanschaffen.

Het ging eigenlijk mis toen Stam en Grygera wegvielen: die zijn nooit goed vervangen. Sindsdien loopt Ajax permanent één topverdediger achter de feiten aan, als het ware. Tijd voor een inhaalslag in die linie.

Mopper

Je merkt, Jurryt: ik mopper weer! Dat betekent dat het goed met me gaat. De zomerstop, hoe kort hij ook was, heeft me mijn Ajax-gevoel terugbezorgd.

Niet per definitie mijn optimisme (dat heeft na tien jaar ellende definitief plaatsgemaakt voor een attitude van 'eerst zien, dan geloven'), maar wel mijn bevlogenheid: ik maak me weer kwaad om fouten, ik oreer over noodzakelijke aankopen, kortom, ik wind me weer op - en dat voelt heerlijk.

Wat een krappe twee maandjes zonder Ajax al niet voor een mens kunnen doen.

Mazzel!

Menno