In de grafkelder van Brazilië

Felipe Melo’s moeder is een prostituee, Julio Cesar moet meteen stoppen met keepen en eigenlijk ook met leven. Het ramptoerisme tiert welig voor het hotel van de Brazilianen op de avond na De Uitschakeling.

© ANP

Drie mannen in een blauwgeel trainingsjack laten hun emoties de vrije loop. Het is een simpel hotel, een zandgekleurde betonnen bak vlak aan het strand.

De afzettingen zijn verroest en blokkeren de stoep, een bewaker of twintig houdt de wacht. Er staat een raam open waaruit een man hangt. Hij rookt een sigaret. Misschien middenvelder Melo?

Keeper Cesar die even ontspant? Coach Dunga? De spelersbus met de slogan ‘Heel Brazilië zit in deze bus’ wordt aan het zicht onttrokken door een andere bus. ‘Heel Brazilië’ wil even onzichtbaar worden.

Arrogante blikken

De Grote Twee houden halt en roken een denkbeeldige sigaar. De voorbije dagen -in het vliegtuig, op de boulevards, in de restaurants, rond het stadion- ergerden we ons mateloos aan de arrogante blikken van de Braziliaanse fans. Een arrogantie die nog ergens op gebaseerd was ook. Want zelfs als het Nederlands elftal goed speelt, winnen we niet van Brazilië.

Nu wordt het een koud kunstje voor de goddelijke kanaries. Die slaan op weg naar de zesde keer wereldbeker dat stroef spelende Oranje zo uit het toernooi. Dunga nam niet eens de moeite een maatpak aan te trekken. Hij had zijn weekendkloffie aan; roze overhemd, groen ondershirt, beige broek, veel te grote jas. Zelfs de zwervers in Port Elizabeth zagen er gesoigneerder uit.

Gevallen sterren

Provocerend als Mark van Bommel en Arjen Robben een paar uur geleden willen we door de omheining heen. Waarom moeten wij over de weg lopen? Met een hand op onze schouders dwingt een bewaker ons langs de omheining. We turen naar boven. De man met de sigaret is verdwenen. Op het strand staan vijf cameraploegen. Klaar voor een teken van leven van de zo plots gevallen sterren.

Naast het hotel ligt een restaurant dat De Kelder heet. De grafkelder verbasteren we het grinnikend. Overal zitten Brazilianen aan tafeltjes voor zich uit te staren. De appetijtelijk geklede serveersters worden afgesnauwd. Meer olijfolie! En waar staat het zout? Nee helemaal niet voor mijn neus! Oh toch wel.

Afvoerputje

We kijken ze meewarig aan en krijgen woedende blikken terug. Op een televisie in een belendende ruimte slaat Luis Suarez de bal uit het doel. Achteraf een gouden actie, Uruguay gaat naar de halve finale. Ook dat nog. Het moederschip van Zuid-Amerika moet naar huis, het afvoerputje gaat naar de laatste vier.

Wat was er toch in Cesar, de beste keeper van de wereld, gevaren om zo gek uit te komen bij de 1-1? Wat bezielde Melo na zijn eigen doelpunt? En waarom wisselde disciplinefreak Dunga dat ongeleide projectiel niet alvorens hij tegen een onvermijdelijke rode kaart aanliep?

Trauma's

Na nog een laatste keer iets te hard op ‘Kaapstad’ te hebben geklonken en de serveerster na het brengen van de rekening met ‘Grazie Melo’ te hebben bedankt, verlaten we De Grafkelder.

Om de hoek wacht ons iets groenblauwgeels op. Het is van iedere glans en dreiging ontdaan zien we al snel. Er staat een zwarte voetstap op. We rapen de shawl op en binden hem de volgende dag aan onze trolley. Eindelijk zijn we verlost van de trauma’s van het WK’94 en WK’98, kunnen we met de borst vooruit over straat straks in Rio bij het volgende WK. Oranje bedankt!

Bart Vlietstra is voetbalverslaggever voor NUsport. Samen met collega Edwin Struis vormt hij op dit blog De Grote Twee en volgt hij Oranje voor zowel het magazine als de website op de voet in Zuid-Afrika.