Waarom Van Persie ontplofte

Even de quizjes, observaties en anekdotes aan de kant vandaag. Er is iets aan de hand bij Oranje en ook in zo’n geval willen De Grote Twee u, trouw lezer van dit weblog, dienen. Vandaar vandaag een wat langere analyse.

© ANP

Ego's

Het heeft lang geduurd maar de proeve van bekwaamheid voor Oranje en zeker ook bondscoach Bert van Marwijk is aanstaande. Bijna twee jaar bleef Oranje gevrijwaard van gekrakeel, vooral doordat de tegenstand magertjes was, de resultaten (dus) goed waren en grote spanningen (dus) uitbleven. Maar nu is de boot echt aan.

De ontploffing van Robin van Persie na zijn wissel tegen Slowakije gisteren duidt erop dat er iets goed mis zit.  Want juist de Arsenal-speler was degene die de laatste jaren het goede voorbeeld gaf op het gebied van teamspirit.

Tijdens de voorbereiding tekenden we nog op uit zijn mond: ‘Ook als het wat minder loopt moeten we bij elkaar blijven en de ego’s ondergeschikt maken.’ En: ‘Goals scoren is leuk, maar ik ben ook tevreden als dat een tijdje niet lukt en ik toch mijn waarde voor het team heb.’

We hebben het vaker internationals horen zeggen en dachten er dan vaak het onze van. Maar Van Persie meende het, zoveel mensenkennis bezitten we met onze 77 (31 plus 46) jaar inmiddels wel.

Droom

Waarom ging hij dan toch over de scheef? Zeggen dat dit de aard van het beestje is, is flauw. Van Persie kwam in het verleden geregeld negatief in het nieuws maar was toen nog een kind en nu een evenwichtige vent.

Het is onzes inziens een opstapeling van gebeurtenissen. De Rotterdammer heeft allereerst een rotseizoen achter de rug. Hij begon flitsend, maar werd in november geschept door de Italiaanse slager Chiellini waardoor hij, niet voor het eerst, moest toekijken hoe Arsenal naast alle prijzen greep.

Daarom verschoof zijn focus tijdens zijn revalidatie, die langer duurde dan verwacht, volledig naar het WK. Van Persie had een droom: met mooi voetbal, op zijn Arsenals eigenlijk, de wereld aan de voeten krijgen.

Dat overschot aan aanvallend talent dat inmiddels de piekrijpe leeftijd had bereikt, daar moest toch iets heel moois van te maken zijn. Van Persie offerde zich, net als bij Arsenal, op om in de spits te gaan staan, zodat er zoveel mogelijk goede voetballers konden spelen.

Afgeleerd

Een glanzende voorbereiding versterkte zijn gevoel. Maar eenmaal op het WK blijken veel van zijn ploeggenoten op een ander spoor te zitten. De balletjes gaan ineens terug en breed in plaats van vooruit, het resultaat is heilig. Er is een chronisch gebrek aan frivole gedachten.

‘Dat heb ik in Spanje wel afgeleerd en Italië zie je dat nog minder. Maar als we straks met dit voetbal met die beker in onze handen staan, is iedereen blij hoor’, meldde Sneijder na het eerste duel tegen Denemarken aan NUsport.

Van Persie loopt en knokt zich ondertussen een slag in de rondte, maar de aanvoer van achteruit is broodmager. Dat komt mede doordat de klik met aangever Sneijder, die de tol lijkt te betalen voor een loodzwaar seizoen, ontbreekt. Bovendien gaan Robben, Van der Vaart en Sneijder vaak voor eigen succes.

De synergie (het natuurlijk aanvoelen van elkaar, positiewisselingen, vlotte combinaties over meerdere schijven) is ver te zoeken bij de aanvallers. Het heeft tot gevolg dat Van Persie verstrikt lijkt te raken in de keuze: óf de ideale teamspeler uithangen óf zelf iets proberen. Zijn acties aan de bal missen daardoor overtuiging.

Van Persie was lange tijd de onbaatzuchtigheid zelve, hij bleef diep in de spits staan om anderen niet in de weg te lopen. Tegen Slowakije maakte hij een loopactie die Robben in staat stelde om naar binnen te komen en succesvol aan te leggen. Kort daarop bood hij Sneijder een schietkans in plaats van dat hij zelf schoot.

Geknapt

Toen het wisselgeld in de tweede helft uitbleef, begon het zichtbaar te borrelen bij de spits. ‘Sneijder wisselen’ schijnt hij volgens liplezers te hebben geroepen toen hij er tien minuten voor tijd uit moest.

Of dat nou waar is of niet, we kunnen ons voorstellen dat Van Persie het in ieder geval dacht. Het was zijn vierde wissel op rij en ook het vierde tamelijk afzichtelijke optreden van zijn Oranje. Nooit was geprobeerd om Van der Vaart of Van Persie zelf op tien te zetten.

Slechts vijf minuten speelde Van Persie met een andere spelverdeler (Afellay) achter zich. Op dat moment moet er iets geknapt zijn, lukte het hem niet meer om zijn emoties binnenskamers te houden.

Om de boel nog aan de praat te krijgen lijkt een hels karwei, terwijl De Grote Afrekening nadert. Tegen Brazilië zal Oranje het spelpeil drastisch moeten verhogen om op een voldoende uit te komen na dit toernooi. De Grote Twee vrezen met Grote Vrezen.

Bart Vlietstra is voetbalverslaggever voor NUsport. Samen met collega Edwin Struis vormt hij op dit blog De Grote Twee. Verder volgt hij Oranje voor zowel het magazine als de website op de voet in Zuid-Afrika.