Het bordje van Anita is weg

Gek is dat, hoe snel je je aan onverwachte dingen gaat hechten in den vreemde. De Grote Twee zijn toch vooral naar Seefeld gekomen om zich te richten op De Grote Elf. Maar tussen al die toppers en bergtoppen veroverde de allerkleinste en meest onervaren speler ons hart.

© ProShots

Om Vurnon Anita moesten we altijd een beetje lachen. Grappig mannetje in alle opzichten. Klein postuur, korte pasjes, koddige vlechtjes tot net onder zijn nek. Ogen die altijd vol respect en verwachting zaten als je hem iets wilde vragen. Zo van: wilt u míj iets vragen? Ik ben toch maar Vurnon Anita?

Groeispurt

Dat hij op dit niveau was terechtgekomen leek hem zelf nog het meest te verbazen. Hij werd geboren en getogen op Curaçao, ten behoeve van Vurnons carrière verhuisden alle Anita’s naar Nederland. Dat hun telg nog niet was benaderd door een topclub en de groeispurt achterwege bleef, hinderde niet. Vurnon werd een grote, geloofden zijn ouders. Was het niet letterlijk, dan toch figuurlijk.

En ja hoor, Ajax meldde zich en met vallen, opstaan, hard werken en gedisciplineerd leven bereikte Anita zelfs het eerste. De heersende vooroordelen over Antillianen (lui) en Ajax-spelers (getalenteerd maar arrogant) deponeerde hij in de prullenbak. Hij was altijd middenvelder of centrale verdediger, maar Ajax-coach MartinJol gaf hem een gezicht als linksback. Dat ging steeds beter en prompt was daar Oranje.

Complimenten

En zo stond Vurnon Anita ineens achter een oranje bordje met zijn naam erop aan de rand van het trainingsveld zijn verhaal te doen. De verbazing was van zijn gezicht te scheppen. Hij ging vooral heel hard zijn best doen zei hij in de microfoon van Langs de Lijn. Naar welke dag hij uitkeek? Elke dag was een geschenk.

Het niveau van Oranje maakte hij zich op de trainingen snel meester, Van Marwijk strooide met complimenten. De laatste dagen overvleugelde hij in onze ogen Edson Braafheid en Giovanni van Bronckhorst, al viel hij in zijn eerste interland tegen Mexico een tikkie terug.

Reclamebord

Het was niet genoeg. Anita moest weg. Zijn bordje was gisteren al weggehaald. Op de plek waar Anita je vrolijk stond toe te lachen was nu een reclamebord zichtbaar. Daarna kwam er een man met een nieuw bordje. Even borrelde er hoop op bij De Grote Twee dat De Kleine Eén was teruggekeerd, vanwege een blessure of zo. Helaas, op het bordje stond ‘Arjen Robben’.

Bart Vlietstra is voetbalverslaggever voor NUsport. De komende weken volgt hij Oranje voor zowel het magazine als de website op de voet in Zuid-Afrika.