'De Dakar-duinen zijn gevaarlijk'

De coureurs zijn op dit moment halverwege de ruim achtduizend kilometer lange beproeving die de Dakar Rally is. Voor NUsport houdt Tom Coronel de gebeurtenissen in Zuid-Amerika scherp in de gaten in een blog.

© Frits van Eldik

De afgelopen dagen kwamen de coureurs veel zandduinen tegen. Die horen natuurlijk meer dan wat dan ook bij Dakar. Het is gelijk het moeilijkste gedeelte van het rijden, ook omdat het soms best eng is.

Die dingen heten dan duinen, maar het zijn gewoon bergen. Als je er tegenaan rijdt, weet je niet wanneer hij ophoudt. Daar komt bij: je ziet als je door de voorruit kijkt alleen lucht. Dus moet je goed uit de zijramen kijken om te zien waar de top is.

Die is op zichzelf ook weer bijzonder. Het is geen plateau waar je op terecht komt, maar het is een hele scherpe dunne rand. Daardoor ga je ook direct weer naar beneden als je bij de top bent. Het is eigenlijk een soort surfen; je weet nooit wanneer de golf ophoudt. Opeens verdwijnt de duin.

Dat vergt rijden tegen je natuur in, omdat je niets ziet. Ook naar beneden is het gevaarlijk, want dan zie je juist alleen maar zand, terwijl het echt steil afloopt. Ook dan ben je weer aangewezen op de zijramen.

Luchtdruk

Wat ook belangrijk is in de duinen is de luchtdruk in de banden. Die laat je leeglopen tot ongeveer één bar. Dat moet je goed uitkienen, omdat je na de duinen weer op een stuk weg belandt met veel stenen. Daar moet je juist 2,3 bar of meer in je banden hebben, anders rijd je door al die stenen steeds lek.

Tim en ik hadden in 2009 duikflessen bij ons om ze weer bij te vullen. Maar die raken op een gegeven moment ook op en dat kun je niets anders doen dan rustig rijden. De wedstrijdleiding zet dat soort afwisselende routes ook bewust in het routeboek om het de coureurs lastiger te maken. Sowieso heeft iedereen natuurlijk de nodige reservebanden bij zich.

'MacGyveren'

Als je als coureur of navigator meedoet is het enorm belangrijk dat je zelf aardig kunt sleutelen. Anders ben je bij voorbaat kansloos. Je krijgt allemaal wel een keer te maken met materiaalpech en als je dan niets kunt vervangen, ben je snel klaar. Tim en ik hadden destijds ook genoeg te doen. Zo hebben we diverse aandrijfassen vervangen want die breken soms als lucifershoutjes.

Daarnaast loop je nog tegen kleinere problemen aan, die je vaak met een beetje 'MacGyveren' op kunt lossen. En uiteraard moet je goed samenwerken met je navigator. Zoals ik dat met Tim deed in 2009 was ideaal. We wisten allebei precies wat we moesten doen en hadden zo'n aandrijfas met een kwartiertje verwisseld.

Mede dankzij de ballon onder de auto die je op de uitlaat kan aansluiten. Door gas te geven komt de auto dan zo omhoog. Super handig, want met een krik werken in het zand gaat niet. Die zakt zo weg.

Vernieuwd

Al met al is onze auto dat jaar over de hele rally heen bij elkaar twee keer helemaal vernieuwd. De buitenkant blijft hetzelfde, maar intern gaat bijna niets de hele tocht mee. De versnellingsbak, de gehele wielophanging, noem maar op. Alles is vervangen.

Niet gek dus dat Dakar al snel uitdraait op een vreselijk kostbaar project. Ik zeg altijd maar dat Dakar mijn duurste vakantie ooit was.

Tom Coronel bespreekt om de dag onder meer de voortgang van de rally van zijn tweelingbroer Tim en de andere Nederlanders vanuit zijn eigen ervaringen met Dakar in 2009. Het volgende blog verschijnt op dinsdag.