Vallen

Lieve renners,

Ik zag jullie zondag na de finish in Wevelgem. Jullie zagen eruit als een bataljon soldaten dat net van het slagveld terug kwam. Het bloed zat overal. Jullie broekspijpen hingen aan flarden om jullie dunne rennersbeentjes. Jullie ellebogen waren gekneusd. Jullie dijbenen geschaafd. Jullie holle blikken waren gericht op het niets in de verte. En jullie spraken met trillende handen en bevende stemmen.

Tussen Gent en Wevelgem waren jullie tientallen collega's en ploeggenoten kwijtgeraakt. Ze werden afgevoerd met ambulances, verdwenen met breuken in de ploegleiderswagens of stapten roemloos af omdat ze niet verder konden fietsen met een zwelling zo groot als een basketbal op hun knie.

Ik weet het, vallen hoort erbij. Maar dit sloeg nergens meer op. Gent-Wevelgem was geen wielerkoers. Het was een slachtpartij. Net als de E3 Prijs van afgelopen vrijdag trouwens.

Misselijk

Ik heb naar jullie gekeken met tranen in mijn ogen. Bij elke valpartij dacht ik dat jullie niet meer opstonden. Afgelopen vrijdag lag er een jongen met zijn gezicht op het asfalt. Hij bewoog niet. Ik werd misselijk. Ik dacht aan zijn moeder. Aan zijn vader. Aan zijn vriendin. Hij stond weer op, maar de misselijkheid verdween niet.

Misschien word ik oud. Misschien word ik week. Maar ik kan het niet aanzien dat renners worden afgeslacht als varkens in een abattoir. Ik kan er niet meer tegen dat we het normaal moeten vinden dat jongens in lycra pakjes elkaar met zestig per uur van de fiets kegelen.

Deze week maakte de UCI allerlei plannen bekend over de toekomst van het wielrennen. De renners kwamen er niet in voor. Niemand had de moeite genomen om met ze te praten. Niet over hun werkgelegenheid, niet over de koerskalender, niet over hun economische situatie. En over veiligheid in de koers ging het al helemaal niet.

Er waren geen plannen om pelotons kleiner te maken. Er werd niet gediscussieerd over de veiligheid van parcoursen. Er was geen voorstel om een safety car in te voeren om de koers te neutraliseren na massale crashes. Er werd niet gepraat over het aanpassen van regels met betrekking tot tijdsverlies na valpartijen.

Bloembakken

Lieve renners, niemand komt voor jullie op. Jullie moeten het zelf doen. In hemelsnaam, ga eens met elkaar praten. Zo kan het niet langer. Neem het heft in eigen hand. Ga niet als malloten op kop rijden als er een massale valpartij is geweest – want de volgende keer lig je er zelf bij.

Laat die ploegleiders maar eens een keer voor niks 'Naar voren! Naar voren!' schreeuwen in jullie oortjes. Staak als een wedstrijdorganisator drie rotondes en een stel bloembakken in de laatste kilometer opneemt. Spreek collega's erop aan als ze idiote risico's nemen of valpartijen veroorzaken. En als er fotografen zijn die op de weg gaan liggen om een kiekje te schieten: stop met z'n allen, grijp 'm en trek zijn onderbroek zo ver omhoog dat zijn bilnaad er nog weken van schuurt.

En als jullie het niet voor jullie zelf doen, doe het dan voor jullie moeders. Voor jullie vriendinnen. Voor jullie kinderen. Of van mijn part voor de weekhartige kijkers die het niet kunnen aanzien dat jullie elkaar afmaken.

Jullie zijn wielrenners. Geen soldaten.

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NUsport.nl.*

Door: NU.nl/Thijs Zonneveld

Beeld: Hollandse Hoogte