De Tennisvrouw

"Oeh!", zei ze. En "Ah!" Ze klapte. Ze kirde. Ze tuitte haar lippen. Ze streek haar haar zo begeerlijk mogelijk uit haar gezicht.

© ANP

Er scheen ook nog ergens een tenniswedstrijd bezig te zijn, maar die was totaal onbelangrijk. Het ging om iets heel anders: De Tennisvrouw op de tribune.

Rebecca heette ze, en ze hoorde bij Lleyton Hewitt , het Australische mini-tennismachientje. Ooit speelde ze Down Under in een soap, maar dat was vroeger.

Tegenwoordig is Rebecca fulltime tennisvrouw van beroep. Nee, daar hoeft u niet lullig over te doen. Het zijn niet de eerste de beste dames die het recht hebben om op de tribune te kirren voor een tennisser.

Zonder verleden als actrice (mevrouw Hewitt), tv-presentatrice (mevrouw Monaco), lingeriemodel (mevrouw Roddick, mevrouw Verdasco, mevrouw Blake) of Playmate (mevrouw Del Potro) kom je er niet tussen. En voor een speler uit de top honderd moet je elke dag op je scherpst zijn.

Beroep

Tennisvrouw, het is een beroep. Het begint ‘s morgens al. Terwijl manlief nog ligt te snurken, staat De Tennisvrouw op. Ze doet haar duizend sit-ups op de Tell Sell Fitness Master, eet drie partjes appel, maakt een wortel-mango-aardbei-non-fat-no-sugar-soy-milkshake, gaat uitgebreid in bad, legt haar ogen in een gezichtsmasker, kamt haar haar in een moeilijke coupe, peinst over al haar mogelijke kledingcombinaties, zet de pantoffels voor haar man klaar, lakt haar nagels, plamuurt haar gezicht, maakt zich zorgen over dat ene beginnende puistje op haar neus, oefent nog een laatste keer haar oeh-tjes en ah-tjes in de spiegel en gaat met een glimlach zitten wachten tot haar vent zich ongewassen, ongeschoren en schurkend aan zijn gat bij het ontbijt meldt.

Dat is geen prettig gezicht. Hoe sexy manlief de avond ervoor ook was op de tennisbaan: 's ochtends is alles anders. Het beste bewijs dat sport erotiseert is zonder enige twijfel Stoke City-spits Peter Crouch. Op de vraag wat hij was geworden als hij geen voetballer was geworden antwoordde hij in alle eerlijkheid: "Maagd."

Schoonheden

Maar de ene spelersvrouw is de andere niet. Met alle respect voor Yolanthe en Sylvie, voetbalvrouwen zitten met een vrouwtje of elf op de tribune, die kunnen zich nog verschuilen achter de andere schoonheden als ze een mindere dag hebben.

Tennisvrouwen staan er alleen voor. Neem Daphne Deckers: die was tijdens de Wimbledon-rooftocht van Richard Krajicek een uur of vier per dag op tv. Tussen elk punt, na elke ace, bij eke pauze (en dat zijn er nogal veel bij tennis) zochten de camera’s naar mevrouw Krajicek.

Haar taak: lachen en klappen, charmant doen, en vooral niet in haar neus peuteren, want alles werd geregistreerd. Maar waar Deckers nog redelijk snel klaar was (ace, ace, ace, ace - game mister Krajicek), moet mevrouw Hewitt vrijwel elke wedstrijd vijf sets doorworstelen.

Een paar dagen geleden vertrouwde ze een Australisch roddelblad toe dat ze er na een paar rondes Australian Open al helemaal doorheen zat. Volkomen begrijpelijk. Tennisvrouw zijn, het is topsport.