De zus van Pamela

Je ligt. Je zit. Je hangt. Je gaapt. Je pielt wat met je telefoon. Je kijkt op je horloge in de hoop dat het al tijd is om te eten. Je zucht.

© ANP

Je zapt nog maar een rondje langs de kanalen van het kleine tv’tje: nagesynchroniseerde series, een paar tennissende Koekalikakova’s op Eurosport en een Spaanse spelshow waar je niets van begrijpt. Je sloft een rondje door de gang.

Je gaat eens bij de mecaniciens checken of ze het zadel van je fiets nog een halve millimeter hoger hebben gezet. Je kijkt nog maar een keer op je horloge in de hoop dat het al tijd is om te eten. Je gaapt. Je weet het zeker. Je bent op trainingskamp.

Je komt hier elk jaar. En als het niet dit hotel is, dan is het wel hetzelfde hotel in hetzelfde dorpje verderop. Calpe, Benidorm, Marbella, Torremolinos, Salou: het ziet er overal hetzelfde uit. Een waterig zonnetje, de zee is nooit ver weg en overal lopen bejaarden rond.

Bejaarden in het hotel, bejaarden in veel te langzaam rijdende Nissan Micra’s, bejaarden op het zebrapad als je net een intervalletje aan het doen bent. En vooral: bejaarden bij het buffet. Ze staan om half vijf al in rijen van tien opgesteld bij de deur van het restaurant, wachtend op het moment dat ze naar binnen mogen.

Sprinkhanenplaag

Ze denken vast dat alles op is als ze te laat zijn. Nou, daar hebben ze gelijk in. Als jij en je ploeggenoten er eerder bij zijn, dan is alles inderdaad op - jullie hebben namelijk altijd honger. Al zeg je het zelf: jullie lijken soms wel een sprinkhanenplaag.

Spaghetti, pannenkoeken, pizza’s, halve kippen en de hele schaal met toetjes: alles gaat naar binnen. Die nieuwe Russische sprinter at van de week zelfs zijn servet op.

Het klinkt heel spannend, een trainingskamp in een zonnig land, maar in werkelijkheid is elke dag hetzelfde. Je slaapt, je traint, je eet en je verveelt je de pestpokken. Je hebt de tijdschriften die je mee hebt genomen in het vliegtuig allemaal al gelezen.

De films op je laptop heb je na een paar dagen al gezien. Je belt naar huis, maar niemand neemt op. Je ouwehoert tegen je slapie, maar die ligt met zijn iPod op te snurken. Je gaapt. Je kijkt op je horloge in de hoop dat het al tijd is om te eten.

Lelijk

Je denkt aan je vriendin. En vooruit, ook aan het kamermeisje dat elke morgen je zooi op komt ruimen. Ze is de afgelopen twee weken met de dag mooier geworden. Dat klinkt raar, maar dat is heel normaal.

Voetbalprofessor René van der Gijp verwoordde het pas geleden op VI Radio het mooist: "Als op de eerste dag het kamermeisje de kamer binnenkomt, dan ren je weg omdat ze zo lelijk is. Na een week denk je: het valt toch wel mee. En nog een week later is het de zus van Pamela Anderson." Gelijk heeft-ie.

Je zucht en kijkt om je heen in je hotelkamer: die ziet er precies hetzelfde uit als vijf minuten geleden. Je slapie ronkt aan een stuk door en de darmgassen zijn in de gordijnen getrokken. Je doet een vergeefse poging om nog een dutje te doen. Je gaapt. En je kijkt op je horloge om te zien of het ooit nog etenstijd wordt.