Pien

Interviewer tegen Pien: 'Pien, hoe ging het?'
Pien tegen interviewer: 'Het ging goed.'
Zo heerlijk simpel. Je had het zelf kunnen bedenken.

© ProShots

Hoe-ging-het-het-ging-goed: waarom zou je moeilijk doen als het makkelijk kan.

Pien staarde recht in de camera en prutste wat aan haar muts.

Daarna vroeg de interviewer hoe haar tijd zich zou verhouden tot die van de echte vedettes (Pien: 'Dat weet ik niet'), of haar voorbereiding wel ideaal was geweest (Pien: 'Dat weet ik niet') en welke wedstrijden ze de rest van het jaar zou rijden (Pien: 'Dat weet ik niet'). Het maakte ook niet uit. Pien zou het wel zien.

Met namen is het net als met honden: ze gaan hoe langer hoe meer op hun baasje lijken. De naam Pien past perfect bij Pien. Want Pien ziet eruit als een Pien, Pien praat als een Pien, Pien schaatst als een Pien: rechttoe, rechtaan.

Ze trekt haar schaatsen aan, ze doet haar best en verder zal ze het allemaal wel zien. Ze denkt niet na, want het maakt niet uit hoeveelste ze wordt. Eerste, tiende of honderdachtenzestigste: alles is goed. Want Pien heeft nog jáááááren de tijd.

Onbevangen

Pien is net achttien. Haar iele beentjes, haar rimpelloze voorhoofd, de lichtjes in haar ogen: alles aan haar is jong. En onbevangen. Grote tegenslagen heeft ze niet gehad. Twijfels kent ze niet. Van druk heeft ze nog nooit gehoord.

Of Thialf nu vol of leeg is: het maakt haar geen lor uit. Ze gaat geen centimeter harder of zachter schaatsen als er duizenden mensen in oranje overalls met wortels op hun hoofd olé olé naar haar roepen. Het ergste wat haar kan gebeuren is dat ze haar papa en mama teleurstelt. Die hebben haar niet voor niets jarenlang naar de plaatselijke ijsclub gebracht.

Alles gaat vanzelf bij Pien. Het is jaloersmakend – je wou dat je zelf weer achttien was. Pien denkt niet, Pien doet. Ze heeft geen problemen met een zwabberbeen, ze hoeft geen dik salaris waar te maken, ze vecht niet tegen veel te hoge verwachtingen.

Pakjesavond

Schaatsen is voor Pien geen baan, en zelfs geen hobby. Schaatsen is spelen. Pien schaatst alsof het elke avond pakjesavond is – als het ene cadeautje is uitgepakt, dan ligt het volgende pakje al te wachten.

Zelf zegt ze dat ze nog een hoop moet leren. Maar dat is niet waar. Ze moet vooral een hoop níet leren. Ze moet niet om leren gaan met de media. Ze moet niet om leren gaan met de druk. Ze moet niet leren twijfelen. Ze moet niet leren nadenken over vlakke schema's of carrièreplanning.

Voor dat ze het weet piekert Pien zich suf, twijfelt ze over alles en wordt ze verpletterd onder de druk van het moeten. Dan schaatst ze niet langer rechttoe rechtaan, maar gaat het met omwegen, kronkels en slingers. Dan komt er achter elke zin een maar. Nooit meer hoe-ging-het-het-ging-goed. Ouderdom komt met gebreken, zeker voor sporters.

Ik hoop dat Pien voor altijd achttien blijft.