Dank u, Sinterklaasje

Prachtig toch, hoe Sinterklaas elk jaar opnieuw de professionals van de eredivisie in zijn greep neemt. Zelfs Gertjan Verbeek ontsnapt er niet aan.

© ProShots

Wie against modern football is en in zijn algemeenheid vindt dat het professionele voetbal te serieus, poenerig en zakelijk is geworden, zal de eerste week van december de fijnste voetbalweek van het eredivisieseizoen vinden.

Dan komt Sinterklaas namelijk langs in de eredivisie, die daar spontaan een weekje kneuterig, schijtlollig en oer-Hollands gezellig van wordt. En dus ‘menselijk’. Ik vind dat heerlijk.

Als Sinterklaas in het land is, doet mastodontenprogramma Studio Voetbal het rondje eredivisiehoogtepunten op Sinterklaasrijm en blikt Gertjan Verbeek, het ongeleide projectiel van het trainersgilde, met een Sinterklaasgedicht terug op een 5-1 nederlaag.

Bezwerende kracht

Verbeek en de mannen van Studio Voetbal aan het relativeren krijgen... daar heb je normaliter toch minimaal een tsunami, vuurwerkramp of enkelvoudig tragisch sterfgeval voor nodig. We hebben het hier blijkbaar over een feest met een immense bezwerende kracht.

Gertjan Verbeek lacht nooit, dat is algemeen bekend. Als hij na een wedstrijd het woord krijgt, weet je wat er komt: eerst de woorden “Ik zal er wel weer problemen mee krijgen” – en meteen daarna is niemand van de tegenstander, het arbitrale trio of de KNVB zijn leven nog zeker.

Normaal gesproken zou Gertjan Verbeek na een 5-1 schrobbering grommend de vragen van de pers beantwoorden, een paar fotocamera’s tegen de muur kapotsmijten, een koffiejuffrouw omver duwen, door een glazen deur heen het stadion verlaten, met 180 kilometer per uur terugrijden naar het AZ-stadion en daar tot diep in de nacht alle meubilair over te schilderen om stoom af te blazen.

Nu reclameerde hij: “Prachtige wedstrijd om naar te kijken, zei Piet/ Daarom Gertjan: treur maar niet”. En toen dacht hij: ach, laat het maar even zo, deze week.

Lomp en ongezellig

Ziedaar de heilzame werking van het Sinterklaasfeest: elke volwassen Nederlander weet dat het – hoe groot de rampspoed ook is – absoluut verboden is om een Sinterklaasgedicht van je af te smijten en te zeggen dat je aan die nonsens niet meedoet. Dat is lomp en ongezellig en wat moeten de kinderen er wel niet van denken?

Die code kan in het nurkse profvoetbal hilarisch uitpakken: een professionele trainer van een miljoenenorganisatie, die verplicht kalmeert dankzij een schattig gedichtje. Zoiets bestaat alleen in Nederland. Volgens mij zag ik, toen hij het papiertje opdiepte uit de zak van zijn colbert, de mondhoeken van Gertjan Verbeek een fractie van een millimeter omhoogkrullen. Kun je nagaan.

Sinterklaas staat voor instant gezelligheid en voetbalclubs weten dat. Daarom ontvoert elke eredivisieclub op de dag van de laatste thuiswedstrijd voor 5 december een aangeschoten dorpsgek uit een plaatselijk café die een tabberd en een zilverwitte kriebelbaard omgehangen krijgt en de instructie krijgt om vanonder zijn mijter een middagje naar het publiek te zwaaien.

Voor de club-interne Sinterklaasviering hijst niet zelden de voorzitter zelf zich in een Sinterklaaspak, om tijdens een knusse clubmiddag de Nigerianen, Slowaken en Uruguayanen van het eerste elftal bij zich te roepen en streng toe te spreken: “Wat zeggen jullie, kinderen: is Radosavljevic stout geweest? Moet hij in de zak mee naar Spanje?”

Pispaalhumor

Pepernoten. Marsepein. Cadeautjes voor de kinderen van de spelers. De gemiddelde eredivisieclub maakt de meiden van kantoor een hele week vrij om de zaak voor te bereiden. Het feest is ook geknipt voor schaapachtige jonge profvoetballers: beetje lachen om de ploeggenoot die bij Sinterklaas over de knie moet en van Zwarte Piet met de roe krijgt. Onschuldige, eenvoudige pispaalhumor.

Het effect is groots. Iemand als Cristian Chivu zei na vele jaren Serie A in interviews nog altijd dat hij het Sinterklaasfeest bij Ajax zo miste: schalks gekapitteld worden op de knie van de Sint, die overigens veel weg had van Michael van Praag. Daar moeten we iets mee: Sinterklaas als geheim wapen om buitenlandse topspelers voor de eredivisie te behouden.

Ze vinden Sinterklaas stiekem gewoon machtig spannend, die serieuze voetbalmeneren. Vol verwachting kloppen hun hartjes. Niet voor niets zeggen ze de rest van het seizoen weer na elke fatale fout van hun defensie dat hun ploeg voor Sinterklaas speelde: één keer per jaar vinden ze gewoon niet genoeg.