Wél de beker, géén huldiging!

Om beurten verdedigen Feyenoorder Jurryt van de Vooren en Ajacied Menno Pot de eer van hun club in de columntwist ‘De Klassieker’. Jurryt is de enige Nederlander die ooit afstudeerde op Feyenoord. Menno schreef de eerste Nederlandse roman (Vak 127) met fanatieke Ajax-supporters in de hoofdrol.

Beste Jurryt,

Alles loopt volgens plan. Ik verwachtte dit weekend geen verschuivingen in de topdrie van de competitie, en die kwamen er ook niet: 3-0 Twente, 3-0 Ajax, 4-2 PSV. Jullie hebben ook een fraai resultaat neergezet, zag ik… Ook in jullie regionen van de ranglijst wordt het nog een spannende eindsprint. Hartstikke leuk.

Maar daar gaat het natuurlijk niet om, Jurryt! Bekerfinale! 25 april!

Uniek Feit

Even voor de goede orde: de laatste keer dat De Klassieker de KNVB-bekerfinale was, was op 17 mei 1980. Dertig jaar geleden. Het was tevens de enige keer dat Ajax en Feyenoord elkaar troffen in de bekerfinale. We hebben hier dus te maken met een Uniek Feit.

Jullie wonnen met 3-1. Jaja, in 1980 zaten jullie op sportief vlak nog in categorie 1, en op financieel gebied nog niet. Andere tijden, Jurryt… Andere tijden…

Leo Driessen-bokaal

Wel jammer dat de Vergulde Dennenappel (a.k.a. de Leo Driessen-bokaal) voor jullie een iets andere betekenis heeft dan voor ons. Stel dat jullie ‘m winnen (ik weet het, not a rat’s chance in hell, maar even hypothetisch), dan gaan jullie vermoedelijk drie dagen staan grienen op de Coolsingel en zet Feyenoord de hele finale op een koop-dvd die door shag rokende gezinnen in Feyenoord-trainingspakken bekeken zal worden.

Elke keer opnieuw een brok in de keel, totdat ze de negentig minuten wedstrijdcommentaar woord voor woord kunnen reciteren. Als jullie de beker winnen, in een finale tegen ons… een Feyenoorder kan daar tien jaar mee vooruit.

Landstitel

Als wij de beker winnen, zal het toch even anders zijn. In het gunstigste geval kunnen we een week later bij NEC de landstitel pakken. Ik mag aannemen dat we dan geen grootschalige huldiging gaan houden naar aanleiding van de bekerwinst. Dan moeten we onszelf nog een weekje in acht nemen: even de beker aan het vak Ajacieden laten zien, en daarna snel naar huis om te focussen op NEC. Als we een week later de dubbel pakken, mogen we met recht even gek worden. Zondag 2 mei. Niet eerder.

Waarschijnlijker is het dat we géén kampioen worden, maar ons tevreden zullen moeten stellen met de beker en de wetenschap dat we (in vergelijking met de voorbije vijf seizoenen, ondanks het kampioenschap van FC Twente) een aardige competitie hebben gedraaid.

Ook in dát geval hoop ik dat er geen bekerhuldiging zal komen, want laten we één ding duidelijk stellen: het winnen van alléén de KNVB-beker zou voor ons geen ‘seizoensreddende’ triomf zijn.

Rampseizoen

We hebben het kreng twee keer gewonnen de laatste jaren: in 2006 hadden we een rampseizoen achter de rug, maar wonnen we de play-offs én pakten we in een spannende finale de beker door in de laatste minuut de winnende erin te drukken tegen PSV (2-1). Het maakte het kloteseizoen een béétje goed. Voor één keertje.

De bekerwinst van 2007 (na 120 minuten en 16 strafschoppen tegen AZ) werd – hoe euforisch en bloedstollend de finale ook was – nadrukkelijk overschaduwd door de dramatische, onthutsende manier waarop Ajax in de weken daarvoor de landstitel uit zijn tengels had laten kukelen (in Waalwijk en uiteindelijk Tilburg). We gaan niet nóg eens doen alsof dit alles goed maakt, was toen de teneur onder Ajacieden (althans: onder de zichzelf respecterende Ajacieden).

Hoogste tijd

Dat zal nu opnieuw zo zijn. Voor alleen een bekertje doen we het niet meer, hoe leuk het ook zal zijn om jullie nu eens met 12.000 man schaterend uit te lachen in jullie eigen Kuip (meestal zijn we slechts met 1600, in het uitvak). Daar kijk ik op zichzelf wel naar uit; begrijp me niet verkeerd.

Niettemin: wij, Ajacieden, zullen pas weer écht blij zijn als we de landstitel pakken. Het is te lang geleden; het is er de hoogste tijd voor. Eventuele KNVB-bekers nemen we tot die tijd met een ingetogen hoofdknik en een kalme glimlach in ontvangst, wat mij betreft.

Mazzel!

Menno