Aanvalluh!!!!

Jarenlang was het woord ‘Kelme’ in de wielerwereld een synoniem voor spektakel. De ploeg van dit Spaanse schoenenmerk groeide uit tot één van de populairste wielerteams ter wereld.

© ANP

In 1979 stapte Kelme in de wielersport als sponsor van het bergklassement van de Vuelta. De eigenaren van de schoenenfabriek, de broers Pepe en Diego Quiles, waren niet helemaal tevreden over de hoeveelheid publiciteit die dat opleverde.

Beide broers waren echter wielerfan en wilden graag in deze sport actief blijven. Daarom besloten ze een eigen wielerploeg te beginnen. Dat kostte wel een paar centen meer dan zo’n bergklassement, maar door slim beleid te voeren, zou zo’n ploeg een enorme veelvoud aan publiciteit op kunnen leveren.

‘Slim beleid’ betekende vooral dat de ploegleiding bij het aantrekken van renners rekening hield met twee criteria: Kelme-renners moesten zeer aanvalslustig zijn en goed bergop kunnen rijden.

Kelme-show

Het budget van de Kelme-ploeg was jarenlang slechts de helft van het budget van een gemiddeld topteam. Dankzij de aanvallende tactiek van het team slaagde Kelme er echter vaak in om tijdens Grote Rondes de meeste minuten in beeld te rijden van alle teams.

Menigmaal was een bergetappe in de Tour of in de Vuelta één grote, spectaculaire Kelme-show, met een finale die draaide rond de vraag: haalt die koploper van Kelme het, of haalt de groep der favorieten hem nog in? Vanzelfsprekend stalen de fanatieke Kelme-strijders met hun offensieve strijdmethode de harten van veel wielerfans.

Hoewel de alles-of-niets-aanval het handelsmerk van de modale Kelme-coureur was, had het team in de loop der jaren ook een aantal kopmannen die wat slimmer omgingen met hun krachten en regelmatig een goed eindklassement in een Grote Ronde konden rijden.

Escartin

Fabio Parra werd als Kelme-kopman derde in de Tour de France van 1988 en tweede in de Vuelta van 1989. Fernando Escartin werd zowel in 1997 als in 1998 tweede in de Vuelta, en in 1999 werd hij derde in de Tour de France. Oscar Sevilla werd tweede in de Vuelta van 2001 en won dat jaar de witte trui in de Tour. Roberto Heras werd als Kelme-renner derde in de Vuelta van 1999 en won die ronde in 2000.

Hoe populair de Kelme-ploeg was, bleek toen één van de eigenaren van Kelme in 2000 te kennen gaf, dat de sponsor mogelijk aan het einde van het seizoen ermee op zou houden. De brievenbus en de e-mailbox van de schoenenfabriek werden overladen met smeekbedes van fans, om alsjeblieft door te gaan.

Smeekbedes

De smeekbedes werden verhoord. Ik denk dat de Kelme-directie daar achteraf veel spijt van heeft. In 2000 had Kelme op zijn sportieve hoogtepunt kunnen stoppen. De jaren die hierop volgden gaven een wrange nasmaak.

De ploeg kwam in financiële problemen terecht. Daarnaast ontstonden er grote dopingaffaires waarin hoofdrollen waren weggelegd voor verschillende Kelme-renners en bovenal voor de arts die de Kelme-renners in de laatste jaren begeleidde: Eufemiano Fuentes.