De familie Van Dijk

In nauwe samenwerking met zijn vrouw zette Jan van Dijk rond 1980 twee zoons op de wereld. Papa voetbalde toen allang bij FC Groningen en zou dat uiteindelijk zoveel jaren volhouden dat hij Mister FC Groningen werd.

© ANP

Een verdiende ere-titel na 17 (?!) seizoenen kuitenbijten. Hij was een opgewonden standje in het veld. Overal zat hij met z’n neus bovenop, want Jan voelde zich erg betrokken bij het wel en wee van zijn elftal. Hij deelde uit en incasseerde. In beide gevallen zonder morren, een zeikertje is hij nooit geweest.

Met het klimmen der jaren toonde Jan beter te kunnen voetballen dan iedereen had gedacht. Naast ballen afpakken bleek hij ook een behoorlijke pass in de benen te hebben. Zijn spelinzicht groeide en hij wist zijn emoties beter te beheersen.

Niemand keek er raar van op dat hij na zijn actieve loopbaan het trainersvak omarmde. Hij at en dronk immers voetbal. Hij kon en hij wilde niets anders.

Contract uitdienen

In de schoot van zijn ‘eigen’ club ging het redelijk. Jan wilde echter hogerop en tekende bij Roda. Op dat moment een stap(je) vooruit. Hij nam zoon Gregoor mee, maar die moest het na vijf competitiewedstrijden verder alleen doen. Bij zijn volgende, eerste divisie-, clubs kon hij zijn contracten eveneens niet uitdienen.

Zijn elftallen speelden verzorgd, aanvallend voetbal en hij behaalde best goede resultaten gezien de mogelijkheden, maar Jan was meerdere keren zijn emoties niet de baas. Als een dolleman reageerde hij op arbitrale missers en de onkunde van sommigen van zijn spelers. Daar zijn clubbestuurders en sponsors meestal niet zo blij mee. Die houden niet van vreemde vogels.

Minst getalenteerde

Zoon Dominique was en is een flegmatieke linksbuiten. Hij is als voetballer de minst getalenteerde van de familie. Aardige speler met een goed spelinzicht en zo nu en dan een actie, maar hele periodes onzichtbaar. Een beetje een dromer. Toch vond Dominique na een half jaartje Eredivisie-voetbal bij Volendam de tijd rijp voor een buitenlands avontuur.

Ik hoop dat hij een leuke vakantie heeft gehad, want werken in een ander land zit er voorlopig niet in. Dominique vindt zichzelf anders. Anders dan de andere voetballers. Mode is zijn grote passie. Misschien later als ontwerper naar Parijs of Milaan? Voorlopig zit hij weer in Volendam.

Gezien de Hema-reclame van Jan Smit de ideale plaats om een carrière als couturier te starten. Aan zingen zou ik in ieder geval niet beginnen. Dominique is verreweg de rustigste van de drie. Bedachtzaam, tegen het filosofische aan.

Debuut

Alledrie de Van Dijken debuteerden voor hun twintigste verjaardag in het eerste elftal van FC Groningen. Gregoor maakte de meeste indruk. Na drie jaar ging hij met papa mee naar Kerkrade. Hij zou er vijf jaar blijven en uitgroeien tot een gerespecteerde Eredivisie-speler.

Zijn transfer naar FC Utrecht was, wederom, een stap(je) vooruit. Ten tijde van Van Hanegem stond hij vast in het elftal. Luid en duidelijk liet hij weten het niet eens te zijn met diens ontslag. Dat was eerlijk, maar werd hem niet door iedereen binnen de club in dank afgenomen.

Hetzelfde spelletje

Gregoor van Dijk speelt reeds jaren hetzelfde spelletje. In zijn Utrecht-periode is hij niet aantoonbaar beter geworden. Jonge voetballers als Luca Nijholt ontwikkelen zich per wedstrijd. Van Dijk lijkt hierdoor de boot te missen en is daar ontevreden mee.

Hij heeft er alles aan gedaan in een goed boekje te komen bij de supporters, met als dieptepunt de beloofde doodschop voor Wesley Sneijder, die hij ook daadwerkelijk uitvoerde.

Maar de mensen op de tribune stellen het team niet op, hoe graag zij dat ook zouden willen. Ton du Chatinier kiest de beste elf. In zijn ogen het sterkste elftal. Hij is daar verantwoordelijk voor en wordt er op afgerekend.

Persoonlijkheden

Nu blijkt dat de Utrecht-trainer niet met persoonlijkheden kan omgaan. Tenminste, volgens Gregoor. Hij vindt zichzelf een persoonlijkheid. Ik vind dat je die kwalificatie beter aan anderen kunt overlaten. Daarnaast diskwalificeert hij zijn teamgenoten, want de jongens die wel spelen hebben dus géén persoonlijkheid.

Ik hoop dat Jan tot in lengte van dagen zijn fantastische werk bij VVV kan voortzetten, dat Dominique iets leuks in de confectie gaat doen en dat Gregoor zich eens verdiept in de ontwikkeling van zijn vader. Misschien dat hij dan een échte persoonlijkheid wordt.