Puyol moet Barcelona redden

AMSTERDAM - Zoals verwacht is de Primera Division dit seizoen een strijd tussen de grootheden uit Madrid en Barcelona. Valencia en Sevilla behoren tot het betere gedeelte van de Europese subtop, maar zijn op een onoverbrugbare achterstand gezet door de twee giganten.

© AFP

Zij spelen voor de derde plaats. Real Madrid houdt de race opmerkelijk goed vol. Van alle sterren heeft Pellegrini een aardig geheel weten te maken.

Cristiano Ronaldo beantwoordt aan de verwachtingen, Kaká valt tegen en Van der Vaart valt mee. Bij Barcelona valt niemand tegen. Ofschoon ze in Catalonië, nog, meer hadden verwacht van Zlatan Ibrahimovic.

Blessuregolf

Vorige zondag verloor Barça voor de eerste keer deze competitie. Uit bij Atlético Madrid was een gehele defensie afwezig. De vleugelverdedigers Daniel Alves en Abidal waren/zijn geblesseerd, Márquez en Piqué geschorst.

De selectie is door de vele blessures behoorlijk uitgehold. Het is een waslijst. Zoals iedere Europese topclub hebben ze een grote spelersgroep, maar eens houdt het op. Guardiola schuift jeugdspelers door, maar krijgt daardoor teveel jonge, onervaren voetballers in zijn elftal.

Maar geen medelijden, Pep kan nog steeds een heel aardig team opstellen. Tegen Atlético bleef Barcelona voetballen. Ondanks de achterstand en de tijdsdruk waren de combinaties bij tijd en wijle oogverblindend en in hoog tempo uitgevoerd. Ze durven elkaar onder alle omstandigheden aan te spelen.

Ze blijven altijd voetballen. Ongeacht de stand. Ze kunnen niet anders. De beuk erin gooien is uit den boze. Daar hebben ze de spelers ook niet voor. Zeker niet nu de enige krachtpatser, Yaya Touré, geblesseerd is.

Dissonant

Wat ik bij Barça mis is body. Dat mis ik niet echt, want als het draait is het helemaal niet nodig. Maar soms is fysieke kracht best handig als er kort te spelen is en er een doelpunt moet worden geforceerd. Touré is beresterk, Piqué kan wat en misschien heb je iets aan Ibrahimovic en Márquez, maar dan heb je het ook wel gehad.

En dan hebben we nog de aanvoerder, Puyol. Die wil graag de grote leider uithangen, maar loopt voetbaltechnisch op z’n tenen. Hij kan het maar net bijbenen. Ik ben nooit een fan van de man geweest.

Voetballend vind ik hem matig en hij is zo’n verdediger die over het veld ligt te rollen als de vijandelijke aanvaller iets te hard uitademt. Zelf doet hij nooit wat. Een overschatte speler. Een dissonant. Hij heeft zijn trainer inmiddels zover gekregen hem niet meer als rechtsback op te stellen. Alleen in uiterste nood is hij genegen.

Tegen Atlético mocht de 19-jarige A-junior Marc Bartra zelfs nog even invallen op de backpositie. Dat was geen onverdeeld succes en een nieuwe man voor deze positie staat hoog op het verlanglijstje van technisch directeur Txiki Beguiristain.

De kleedkamer

Blessures en schorsingen kennen geen goed moment. Toch valt de schade voor de Catalanen hoogstwaarschijnlijk mee. Op 11 april moeten ze naar Bernabéu en tot die tijd spelen zij 7 competitieduels, waarvan 5 thuis. De enige aansprekende tegenstander in de reeks is Valencia.

Ook in de Champions League is de eerste opponent een meevallertje: VfB Stuttgart.
Met een beetje mazzel komt Barcelona deze lastige periode goed door. Dat hoop ik van harte, want ik heb vorig seizoen genoten van het spel.

Barcelona en Arsenal spelen voor mij het mooiste voetbal. Ik houd van combinativoetbal. Ik geniet als de ene partij amechtig de bal probeert te veroveren en de andere, ietwat hautain, diezelfde bal langdurig in bezit houdt.

De Londenaren missen effectiviteit. Dat hebben de Catalanen wel. Maar ik krijg de indruk dat de gretigheid er af is. Voor een ploeg die succesvol is geweest wordt de volgende jaargang vaak een zeer lastige opgave.

Begeerte

Elftallen die een paar jaar niets gewonnen hebben kunnen net wat meer geven. Die hebben de begeerte, die willen zo graag. Barcelona heeft vorig seizoen alles gewonnen wat er te winnen viel. Dat maakt de club enigszins blasé.

En daar komt Puyol weer om de hoek kijken. Allerminst de beste voetballer, maar Carles is er niet alleen voor het voetbal. Hij is de scherphouder, de man waarvoor iedere medespeler door het vuur gaat. Omdat hij een natuurlijke aanvoerder is. Op het veld en, belangrijker, in de kleedkamer. Hoe goed Puyol werkelijk is blijkt de komende weken.