Godfather van de snowboardcross

De vrucht van het paren van Pegasus met een eenhoorn. Dat is volgens snowboardcrosser Graham Watanabe de plank waarmee hij tijdens de Winterspelen het parcours op Cypress Mountain afdaalt. Een wild dier, zijn plank.

© AFP

Kan ook niet anders, met zulke ouders. Maar geen paniek: Watanabe is een volbloed sneeuwcowboy. Hij temt, dresseert, rijdt zijn plank als een droom. Snowcowboy up. 'Ik scheur ermee omhoog, de wolken en de zon en de regenbogen tegemoet,' aldus Watanabe, geboren in Hailey, Idaho. Into the Wild, deel twee, maar dan de lucht in.

In zijn column van afgelopen zaterdag in NRC Handelsblad noemde Hugo Camps ijshockey de mooiste aller wintersporten. Oproep aan Camps: kijk eens naar snowboardcrossen. Geef deze mix van surfen en rodeo op sneeuw een kans.

Midlife crisis

Avontuurlijker is sport zelden geweest: grillig, onvoorspelbaar, vurig, gevaarlijk. Het parcours helpt een handje. Snowboardcross op Cypress Mountain, een buitenwijk van Vancouver. Je zou er bijna een midlife crisis voor over hebben.

Watanabe haalde de finale helaas niet. In plaats daarvan meldden twee landgenoten zich voor de laatste race op Cypress Mountain. Nate Holland, uit Sandpoint, Idaho, en Seth Wescott, uit Sugerloaf, Maine. Hailey, Sandpoint, Sugerloaf.

Verveling op de loer

Voorzichtige eerste conclusie: snowboardcrossers zijn geen stadsmensen. De witte leegte van de net niet permafrost is hun biotoop, sneeuwduinen zijn er om te worden beteugeld, de plank is hun materiaal tegen verveling, die zoals bekend vrijwel permanent op de loer ligt.

De finale was een spektakelstuk. Naast Holland en Wescott stonden de Canadees Mike Robertson en de Fransman Tony Ramoin in de ring. Wescott startte traag. Even lag hij in vierde positie. Holland schakelde zichzelf uit met een spin; Wescott schoof een plaats op. Ramoin verloor halverwege de rit stoom, maar Roberston lag nog steeds een straatlengte voor. Hoe Wescott hem achterhaalde zal altijd een raadsel blijven. (Zie onder: duistere krachten in de sport.) Maar in de laatste bocht was het zo ver.

Krijger

Na zijn finish hulde Wescott zich in dezelfde Amerikaanse vlag als vier jaar geleden, toen hij in Turijn op hetzelfde onderdeel goud won. Die vlag lag ooit op de doodkist van zijn vader, een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog. Van soldaat tot snowboarder zou de titel van een familiegeschiedenis van de Wescotts kunnen zijn. Eens een krijger altijd een krijger. Het zit in hun DNA.

Snowboardcross is niet meer weg te denken bij de Winterspelen. De sport, vier jaar geleden in Turijn geïntroduceerd, kent bij de mannen nog maar één winnaar: Seth Wescott uit Sugerloaf, Maine. Twee keer winst voor hem, nul gouden plakken voor de concurrentie.

Een legende mogen we hem niet noemen, een wonderkind evenmin, een held ook niet. Die woorden heeft de Nederlandse sportpers gereserveerd voor Sven Kramer. Voorstel: beschouw Wescott als de godfather van de snowboardcross.