Eddie is een held

Een paar weken geleden heb ik een poging gedaan om Eddie The Eagle te interviewen. Die liep stuk. De reden: geld. Eddie wilde centen zien en ik wilde ze niet betalen.

Laat de naam Eddie The Eagle vallen en iedereen begint te lachen. Is niet zo vreemd. Eddie sprong van een schans met een roze bril met jampotglazen, een enorme kin en hoogtevrees. Hij was een gehandicapte komiek op ski's.

Dat hij veertig meter achter de winnaar finishte? Hihihi. Dat hij met zes paar sokken sprong omdat zijn schoenen te groot waren? Hahaha. Dat hij bij zijn eerste de beste sprong tijdens het Vierschansentoernooi bijna zijn nek brak? Hou op schei uit.

Management

Eddie was met gemak de slechtste schansspringer aller tijden. Maar tegenwoordig vliegt The Eagle zelfs geen kippeneindjes meer. Eddie is stukadoor, heeft hij zijn echte naam (Michael Edwards) weer aangenomen en hij woont in een Engels gehucht genaamd Cheltenham. Het regent er altijd.

Eddie en zijn management (jawel, de slechtste schansspringer aller tijden heeft ook zaakwaarnemers) vonden dat Eddie een held was. Zonder geld hoefde ik niet naar Eddie te komen. Dus ik ging niet. Eddie een held? Yeah, right.

Jamaicaanse bobsleeteam

Er lopen hier in Vancouver talloze nieuwe Eddies rond. Een Jamaicaanse snowboarder. Een Iraanse skister met een veredelde boerka. Een blinde langlaufer. Een Argentijnse rodelaar met een buik zo groot dat hij er niet overheen kan kijken (over een handicap gesproken).

Een Mexicaan (Hubert van Hohenlohe, misschien kent u hem beter onder zijn artiestennaam Andy Himalaya) die zijn carrière als schlagerzanger heel even heeft onderbroken voor een potje Olympische Spelen. Een Ghanese slalommer met een bijnaam zo mooi dat je er tranen van in je ogen krijgt: The Snow Leopard.

En dan te bedenken dat het Jamaicaanse bobsleeteam op het laatste moment van de startlijst is geschrapt en Grandma Luge op haar 56e zowaar heeft besloten een punt achter haar loopbaan te zetten.

Kumaritasjvili

Het loopt niet altijd goed af met die Eddies. Dat ze ergens ver in de achterhoede eindigen is nog tot daar aan toe, maar het kan een stuk erger. Zie Nodar Kumaritasjvili. Ik weet niet of hij een echte Eddie of een latent talent was, maar gezien zijn uitslagen in het verleden hing hij er tussenin.

Nodar - een jongen uit een land zonder één rodelbaan - wilde naar de Olympische Spelen, al was het het laatste wat hij deed. Het wérd het laatste wat hij deed. Nodar smakte als tegen een stalen paal: hij was op slag dood en de paal had geen schram.

Held

Terwijl ik naar die paal langs de rodelbaan in Whistler stond te kijken en de overlevende deelnemers met dik honderdveertig kilometer per uur voorbij kletterden, moest ik toch even slikken.

Of Nodar nu een atleet of een prutser was, of hij nu op de Spelen hoorde of niet: hij had de ballen om zich door een ijsgeul te laten afschieten in ruil voor een heel klein stukje olympische roem.

Hij riskeerde zijn leven, zijn ego en zijn veilige bestaan in een Georgisch gehucht. Nodar is een held. Net als The Snow Leopard. Net als Andy Himalaya, Grandma Luge, de Argentijnse rodelwalrus, de rastabobsleeërs en de boerka op ski's.

En vooruit, net als Eddie.