Weggepest, geëmigreerd, failliet

Weggepest moest hij worden. De jonge Limburgse Guido Görtzen paste niet bij de andere ervaren ‘lange mannen’ van oranje. In Achilles02 vertelt de volleyballer openhartig over het grijze randje van de gouden medaille die de volleybalploeg in 1996 tijdens de Spelen in Atlanta veroverde.

"Sylvia ik stop ermee", had hij een paar weken eerder nog tegen zijn vriendin gezegd. Die moedigde hem aan door te zetten. Ondanks Joop Alberda. Ondanks Peter Blangé, op dat moment de beste spelverdeler van de wereld. De rest is geschiedenis: Görtzen ging naar Atlanta en veroverde goud met een ploeg waarvan sommige spelers elkaars bloed blijkbaar wel konden drinken.

Honkbal, voetbal, volleybal, schaatsen, formule 1 en basketbal: elke sport heeft bijzondere verhalen en unieke anekdotes. En ook in de tweede editie is Achilles er weer in geslaagd die verhalen te signaleren en ze mooi op te schrijven.

Doorzetten

Het verhaal van Guido Görtzen, geschreven door Marcel Rözer, gaat verder na Atlanta. Nadat de gouden medaille in de wacht is gesleept, maken we een sprong naar 2005. Dan volleybalt Görtzen in de Russische competitie, en hoewel ook dat hem (en zijn gezin) veel moeite kost, zet hij daar ook door. Inmiddels speelt hij dichter bij huis: de laatste jaren van zijn carrière slijt Görtzen in Duitsland en kan in elk geval vaststellen: "Na Atlanta was het leven nooit meer hetzelfde."

Hoeveel moet een sportman houden van zijn sport? Wat moet hij er voor overhebben? Veel, zo blijkt niet alleen uit het verhaal van Görtzen. Schaatser Henk van de Grift emigreerde in de jaren zestig naar Noorwegen waar hij zijn eigen ijsbaan onderhield. Sportjournalist en formule 1-kenner Nando Boers praat met Huub Rothengatter. Die coureur plaatste in de jaren tachtig in de Telegraaf twee paginagrote advertenties om sponsoren te zoeken die zijn verblijf in het circuit konden bekostigen. Rothengatter hield daar vooral nationale bekendheid aan over, geen sponsor.

'De Cruijff van het basketbal'

Wiep Idzenga, auteur van de Maradona van China en andere landen, blikt met Kees Akerboom, basketballegende van de jaren zeventig en tachtig, terug op zijn carrière en bezoekt met hem een basketbalwedstrijd van Kees junior bij de Eiffel Towers in Den Bosch.

Eigenlijk kon Akerboom voor geen meter basketballen, constateert hij zelf. Ook trainer-op-sabbatical Ton Boot reflecteert nog even op de carrière van zijn generatiegenoot. "Akerboom is de Cruijff van het Nederlandse basketbal."

Warrig

Het verhaal ‘De kunst van het catchen' van Ed van Opzeeland is iets minder soepel opgeschreven. De gelauwerde sportjournalist slaagt er niet in de lezer mee te nemen in zijn ode aan de catcher, die volgens Van Opzeeland ‘het centrale zenuwstelsel van een honkbalnegental' is. Hoewel de aangehaalde anekdotes zeker de moeite van het opschrijven waard zijn, (alleen al de New York Times-krantenkop: X-rays of Berra's head showed nothing), vertonen ze weinig samenhang waardoor de beschrijving van de kunst van het catchen een wat warrig geheel wordt.

Het is slechts een van de weinige smetjes op de verder goed gecomponeerde nieuwste editie van Achilles. Dat maakt de conclusie eenvoudig: lezen dus, deze sportverhalen van toen en nu.