Net op het moment dat je denkt dat de wielersport niet erger kan zakken, begint Pat McQuaid te spreken.

© ANP

Gisteren deed hij dat, op een door de internationale wielerbond UCI belegde persconferentie in Genève waar de bond bekendmaakte dat het Lance Armstrong voor het leven schorste en al zijn zeven Tour de France-zeges afnam.

McQuaid zei vervolgens dat Armstrong geen plek in de sport verdiende en dat de wielerwereld hem zou moeten ‘vergeten’.

Het duurde even, maar toen kwam Marcel Kittel met een tweet waarin hij aantoonde over meer hersens te beschikken dan de Ier. De jonge Duitse sprinter van Argos-Shimano schreef: ‘Zo, ze hebben Armstrong geschorst. En nu? Ik ben het er niet mee eens dat we hem moeten ‘vergeten’. Hij zal altijd herinnerd moeten worden om ‘de verkeerde manier’!’

Touché. Dat was het eerste dat ik dacht. Het tweede: dit is een intelligente sporter. En drie: het kan geen toeval zijn dat het een Duitser is, opgegroeid in de voormalige DDR. Hij kent het discours.

Dombo's

Het gaat om herkennen, verkennen, aanpakken en verzoenen. Vergeten is voor dombo’s. Aan vergeten heb je niets. Wegpoetsen iets voor hersenloze schoonmaaksters zonder flauw benul. En trouwens, iemand zegt tegen je: ‘vergeet hem’ en het effect is tegenovergesteld. Floep, daar verschijnt Lance voor je geestesoog. Als je dan iets wilt laten wegsmelten, houd dan gewoon je kop.

Maar dat deed McQuaid niet, die liet zich gaan en toonde daarmee aan niets meer te zijn dan een Ier met een vuile zeem.

Hoe langer McQuaid sprak, hoe verwarder ik werd. Hij gebruikte de uitspraken van renners als Wiggins, Gilbert en Millar, die hem hadden laten weten dat het moeilijker was geworden in het huidige peloton om te gebruiken en McQuaid vond dat we hen moesten ‘vertrouwen’ als bewijs voor zijn bewering dat de UCI de goede kant op gaat in de strijd tegen doping.

Hij zei dat hij niet zou terugtreden als voorzitter; dat uit het rapport niet blijkt dat zijn voorganger Hein Verbruggen iets te verwijten valt; dat er in het rapport over 2009 en 2010 niets staat wat hem verontrust; dat ze wél naar Floyd Landis hebben geluisterd, dat ze wél op Jörg Jaksche hebben gereageerd toen die met onthulling kwam over het welig tierende dopingmisbruik; dat er geen donaties zijn geweest van Armstrong die als smeergeld kunnen worden aangezien en dat de bond donaties van renners zal blijven accepteren.

Schorem

En toen ik vanochtend een stuk las van een Engelse journalist die McQuaid had gesproken na de persconferentie, wilden mijn ogen van de weeromstuit uit hun kassen ploppen. Hij betitelde Tyler Hamilton en Landis, twee ex-ploeggenoten van Armstrong, als scumbags, als schorem, omdat ze eerst doping gebruikten en daarna de klok begonnen te luiden.

Het is tijd voor de enige conclusie mogelijk: van de UCI valt niets te verwachten, dus is het aan de leden om zelf beginnen te reinigen. Luister naar Michael Boogerd en steun de wielerbond KNWU en de Nederlandse dopingautoriteit. Zeker als je ooit Nederlands profrenner bent geweest, sinds 1967, het jaar van de dood van Tom Simpson, die stierf op de flanken van de Mont Ventoux met een dodelijk mengsel in zijn bloed van alcohol en amfetamine.

Het is van het grootste belang die commissie op te zetten en de Nederlandse renners ruimte te geven hun kennis te delen in ruil voor een mildere straffen en gemoedsrust. Zorg ervoor dat alle renners komen.

Durf en geduld

Wie gaat zo’n nationale waarheids- en verzoeningscommissie leiden, dat is natuurlijk een vraag. Ik denk dat we een internationaal ervaren sporticus nodig hebben, een ex-sporter met bestuurlijke ervaring die verder kijkt dan de Afsluitdijk, een persoon met visie, met durf en geduld.

Het is aan de renners, die moeten hun moed tonen. Jongens, laat alsjeblieft zien dat het kan. De sport heeft jullie nodig, misschien nog wel meer dan toen jullie deel uitmaakten van het peloton. Het zal lastig zijn en ik weet dat ik als ex-honkballer makkelijk praten heb, maar maak de gang naar die commissie, ijver ervoor dat die commissie er komt, schaar je achter Michael Boogerd en vertel jullie verhaal.

Opdat de wielersport écht verder kan. Opdat we Armstrong nooit zullen vergeten.