Michael Barry, een van de elf renners die bij de Amerikaanse dopingautoriteit USADA belastende verklaringen aflegde over Lance Armstrong, schreef begin deze week een moedig stuk in de New York Times. 

© ANP

Door Nando Boers

Hij legde de mores van het wielermilieu uit en wees de kreupele structuur van de sport aan als een van de oorzaken van de puinhoop. En na de persberichten van woensdag waarin Trek, Budweiser en Nike hun handen van Lance aftrokken kan niemand meer ontkennen dat er gehandeld moet worden.

En nóg belangrijker: de wielersport moet laten zien dat er mensen rondlopen die iets kúnnen veranderen als ze willen.

Revolutie

De tijd is rijp voor een revolutie. Wat moet er gebeuren?

Allereerst moeten de World Tour-ploegen een licentie krijgen, die eigendom van hen is. Heb je ambities om met een ploeg ook in de World Tour te rijden, dan zul je zo’n licentie moeten overnemen (kopen) van een ander. Degradatie uit de World Tour is op deze manier niet meer mogelijk. De wielersport krijgt dan een gesloten systeem, zoals in de Amerikaanse profsporten en de Formule 1. Het werkt stabiliserend.

Daarnaast moet het puntensysteem overboord, dé blaasbalg onder het dopingvuur. Komt goed uit, want zo’n licentiesysteem maakt punten overbodig. Die licentie is de toegang. Het gaat in zo’n systeem om winnen, om sportstrijd en niet meer om punten.

Win je niets, dan verdien je minder en ben je minder vaak in beeld (vinden sponsors minder aantrekkelijk), maar je deelt mee in de televisie-inkomsten en als je jouw begroting op orde houdt, kun je volgend jaar gewoon weer meedoen.

Die licenties maken teams ook afhankelijk van elkaar. Teams zullen daardoor vaker en beter met elkaar (moeten) optrekken. Hun blok kan bovendien de macht van de inadequate internationale wielerbond UCI inperken.

Verlamd

Zeker nu de bond totaal verlamd kijkt naar de ineenstorting van het imperium van Armstrong en het schoolvoorbeeld is geworden van een ongeloofwaardig orgaan, dat niet in de gaten lijkt te hebben dat de wielersport op imploderen staat.

Lees alleen al ter illustratie de flauwekul die ex-voorzitter Hein Verbruggen donderdag in De Telegraaf uitkraamt. Een paar uur later distantieerde Verbruggen zich van het artikel middels een verklaring die hij verstuurde via het e-mailadres van de UCI.

Het is daarom nu aan de teams. Zij moeten heel snel in spoedberaad bijeenkomen. Volgende week zijn ze allemaal in Parijs voor de presentatie van de Tour van 2013.

Huur een conferentiezaal, sluit je op en sluit je af en toon dat je actie onderneemt - laat wat mij betreft als een signaal ook die hele presentatie lekker aan jullie voorbij gaan, om te laten zien dat het jullie ernst is, dat jullie weten dat de vlammen uit het dak slaan en dat jullie beseffen dat je collectief een oplossing moet vinden. De teams vormen de meest handzame groep om de sport bij de horens te vatten en een ommekeer te bewerkstelligen.

Bill Clinton

En teams, als jullie het niet weten, haal dan hulp van buitenaf. Trek een trouble shooter aan. Een paar handreikingen? Bel Bob Stapleton, de eigenaar van High Road Sports, die puinruimde bij het door doping geteisterde T-Mobile. Of schrijf voor mijn part Bill Clinton aan (ja, die van het Witte Huis), of Billy Beane (ja, die van het boek/de film Moneyball) of Bernie Ecclestone (ja, inderdaad, de architect van het F1-succes).

Het is toch ook niet weer zó ingewikkeld, maar je moet wel ergens beginnen. En ondertussen hoor ik die Nike-echo, als een fluisterstem:

Just do it. Het is buigen of barsten.