Back to the schaats-future

Er moet iets gebeuren, potverdrie. En snel ook, want anders wordt schaatsen na de Winterspelen van Sotsji in 2014 als korfbal, en omdat we aan één soort korfbal toch meer dan genoeg hebben is de nood aan de man.

© ANP

Even ter introductie van de urgentie: in Moskou zaten er zaterdag en zondag tijdens het WK allround volgens mij meer Noren en Nederlanders op de tribune dan Russen, die volgens mij om de hoek wonen van het mooiste ijsstadion ter wereld.

De schaatssport is verlept. Het bloeide op in de jaren zestig in Nederland op het moment dat de televisie haar intrede deed in de huiskamers en wij geld hadden om kunstijsbanen aan te leggen (de woonwijken waren na de wederopbouw wel zo’n beetje gereed), waar onder anderen Ard Schenk van profiteerde; Ard die op dat moment danig onaantastbaar begon te worden.

Nederland werd maf van schaatsen, schreef meeschrijfvellen vol met rondetijden en verwarmde zich bij de potkachel. Schaatsen bevredigde de vraag naar ontspanning, naar helden, naar afleiding. Dat waren nog eens tijden.

Vogelpoep

De Noren, het Bislett-stadion, Eric Heiden, Frits Schalij, Tommy Gustafson, vallen over vogelpoep, Hilbert van der Duim met zijn regenboogpak, "Hilbert wat doe je nou jongen!", sneeuwrandjes, Yep Kramer, de vader van Sven, Kay Arne Stenshjemmet; jongens, je wilde het toch allemaal zien?

En het was er een paar keer per jaar. Schaatsen, je ging er voor zitten. Sport groeide en in Nederland gebeurde dat onder meer met schaatsen, dat we ook zelf konden doen op de slootjes achter onze boerderijen en later woonwijken.

De wereld is veranderd. Er is domweg te veel schaatsen, de vraag is niet evenredig en dus zakt de interesse in. Schaatsen oogt ook nog eens ouderwets.

Het is dus tijd dat de vraag naar schaatsen stijgt, anders hebben we straks die twee soorten korfbal, of een wintervariant op driebanden. Simpelste oplossing: zorg dat het schaatsaanbod slinkt. Met andere woorden: creëer een probleem en bied gelijk zelf de oplossing.

Elfstedenkoorts

Hoe minder aanbod, hoe groter het gemis straks. Schaatsschaarste die leidt tot schaatsgekte. Dat het werkt hebben we onlangs gezien toen de Elfstedenkoorts ons overviel en half Nederland plots leek te weten dat de Luts een rivier was die door Balk stroomde. En in de periode dat het aanbod afneemt is er tijd om na te denken hoe het schaatsen in een betere vorm kan terugkeren. Als in: back to the future.

In het geval van het langebaanschaatsen zijn er een paar gedachtes. Zoals bedacht tijdens een tien kilometerrit in Moskou: voeg de allround- en sprinttoernooien samen. Maak van het allroundtoernooi een serie van 500, 1000, 1500 en 3000 meter en laat sprinters op de tweede dag nogmaals hun 500 en 1000 rijden, de allrounders werken hun 1500 en 3000 af. Limiteer het aantal deelnemers.

Hak het dorre hout weg bij de World Cups. Maak er een serie van vier wedstrijden van - twee voor en twee na dat ene nieuwe toernooi. Sluit het jaar af met een WK afstanden. In de serie van vier variëren we met vijf locaties: Heerenveen, Hamar (liever nog: Oslo in buitenlucht), Tsjeljabinsk, Nagano en/of Calgary (om en om) en pak ‘m beet Berlijn, Inzell of Erfurt (de Duitsers mogen ook wisselen wat mij betreft).

Eén van de vijf houdt de WK afstanden. En dan is er elk post-olympisch jaar een klassieke serie, bestaande uit: Lake Placid, Amsterdam (Jaap Eden), Alma Ata en/of Sapporo en Davos.

Verder: zet een auto op het middenterrein die de eindwinnaar van elke WC-afstand mee naar huis mag nemen.

Tiësto

Doe één toernooi een carnavalesk optreden met alle dweilorkesten tegelijk (maak er van mij part een Dweil-Idols van), en speel verder alleen maar hedendaagse muziek. Nodig Tiësto eens uit. Of DJ Afrojack.

Zet eens een flipcamera op het hoofd van Sven Kramer als hij schaatst - en laat die beelden álleen in het stadion zien. ISU-bestuurders sturen we verplicht naar de X-games. Eén World Cup toveren we om tot een nachtrace, liefst op een buitenbaan.

En anders; licht uit, spot aan. Kinderen onder de twaalf jaar vrij entree.

Ouders met kinderen aan de hand onder de twaalf jaar ook vrij entree. Nu blijven die stoeltjes toch leeg. Handtekeningensessies voor fans op het middenterrein. VIP-plaatsen op het middenterrein.

Hard en pijnlijk

Schrap eigenlijk alle stadions en schaats in de stad, het liefst op een groot plein of in een park met een forse vijver. Kom naar de mensen toe. Kort de tijd tussen de races in. Heb je kampioenen, laat ze dan meteen met krans langs het publiek rijden.

Nu duurt het zo lang dat de toeschouwers allang al weer vertrokken zijn; zwaaien de kampioenen naar lege gele stoeltjes, zoals in Moskou. Schaatsen is snelheid, dus presenteer het ook zo. 

Maar vooral: zorg eerst dat die schaarste komt. Zodat we schaatsen gaan missen. Want op deze manier - het is hard en pijnlijk - met al die overkill en langdradige, stroperige middagen, daar mist straks niemand wat aan.

Schaatsers aller landen: pijnig uw hersens, kom met ideeën en voorkom dat uw sport echt marginaal wordt.