De pijn van Kramer

Genoeg mensen in de naaste omgeving van Sven Kramer kenden de voorbije maanden ernstige twijfels of hij ooit zou terugkeren op zijn oude niveau.

© ANP

Als ik het me goed herinner behoorden daartoe ook zijn vader en nog een aantal coaches. De directe zijlijn zou je kunnen zeggen.

In Boedapest, aan de vooravond van zijn terugkeer in een internationaal allroundtoernooi biechtte Kramer op in het verleden ook wel eens in paniek te zijn geweest. Hij zei: “Wat wil je, als je slechts twee slagen kunt schaatsen van de pijn?”

De stemming was afgelopen winter in mineur rondom de ijsbanen in Nederland. Sven Kramer, de Friese godenzoon, had zijn lichaam aan puin gereden. In vier jaar tijd - van Turijn naar Vancouver - was hij technisch steeds slechter gaan schaatsen, vertelt een van zijn coaches in het nieuwste nummer van het magazine van NUsport.

En toen, na het WK in Heerenveen, was het op, na acht allroundtitels en een gouden olympische medialle. Doodmoe, aan gort. In het hoofd, in het lijf. Hij hing aan rafels.

Paniek

Hij was dus zelf ook in paniek. De zenuw in zijn been was zo gevoelig dat het dragen van een spijkerbroek niet te doen was en een laken op het bed helse pijnen veroorzaakte.

“Ik zat dik in de stront”, zei hij woensdagavond in het hotel waar hij tijdens het EK in Boedapest verblijft. “Ik heb een moeilijke tijd gehad.”

Kramer trainde na de Spelen in de daaropvolgende zomer nog wel, maar het gaspedaal was al niet meer zo diep ingedrukt. De motor was bijna ontploft. Hij diende af te koelen, het gestel moest de ruimte krijgen te herstellen en een mysterieuze bovenbeenblessure te verhelpen. De kop kon ook wel eens een keer leeggemaakt worden.

Hij had leren relativeren, vertelde Kramer woensdagmiddag. “Ik ben blij dat ik hier mag zijn”, zei hij. Eén van zijn coaches vertelde vorige week dat Kramer nu zelfs wel eens op de bank lag en een boek las. En dat voor een jongen die nog geen tien seconden in een houding op een stoel kan zitten.

Medaille

Afgelopen november keerde hij terug in wedstrijdverband en na zijn eerste race - de vijf kilometer op de NK afstanden - gaf hij zijn medaille weg (wat is nu een bronzen medaille?).

Hij won vervolgens drie weken later in Kazachstan zijn eerste wereldbekerwedstrijd, een vijf kilometer.

Begin december in Thialf mislukte de tien kilometer, maar vorige week plaatste Kramer zich met overmacht bij de EK-selectiewedstrijden door in Thialf de 1500 meter te winnen en tweede te eindigen op de vijf kilometer.

Als vanouds, zou je zeggen.

Hij zegt in het openbaar iets anders. Hij heeft Jan Blokhuijsen als favoriet bestempeld. Lekker slim. In Boedapest vertelde hij dat hij echt geen spelletjes speelt. “Heb ik niet nodig”, zei hij.

Er zijn nu mensen rondom de ijsbaan - onder anderen Blokhuijsen - die denken dat Kramer zich expres in de schaduw ophoudt, de donkerte zelf nog wat aanzet om vanaf zaterdag in Boedapest iedereen weer eens ongenadig hard op zijn plek te zetten: '2' en verder.

D-Day

Het is telkens een fascinerend denkpatroon: topper maakt comeback, de twijfels zijn groot en hoe dichter we de datum van de terugkeer naderen hoe dwazer en meer irreëel de verwachtingen beginnen te raken.

In ons enthousiasme beginnen we steeds harder te kakelen. Hoe dichter D-Day en húp alle logica kieperen we overboord, onze sporters fietsen harder, schaatsen sneller, schieten secuurder of racen beter in hun auto’s dan ze ooit deden.

Och, de heerlijkheid der verwachting. Hoe dichter, hoe rozer de bril. We dromen onze dromen naar een ander universum. Niemand heeft ook zin in die zwartkijkers, van die galbakken die ons plezier bedreven met hun naar braaksel riekende argumenten.

Hij of zij is terug, dat is goed nieuws en laten we het nou niet verpesten door bespiegelingen en analyses. We willen vurige en opzwepende teksten. We willen passie. Kon hij het vroeger? Nou, dan kan hij het nu vast ook nog wel. Waarom niet?

Nou. Kramers conditionele basis zou nog wat aan de smalle kant zijn, daarom bijvoorbeeld. Hij zei daarover: “Als ik nu honderd procent geef ben ik minder dan wanneer ik vroeger tachtig procent gaf. Nu: soms ben ik er heel dichtbij, soms heel ver vanaf. Het is te wisselvallig. En dat is 95 procent van de schaatsers, maar ik was altijd stabiel.”

Twee van zijn coaches temperen ook de op handen zijnde opwinding. Geert Kuiper denkt dat het EK winnen wel ‘in het achterhoofd speelt’ van Kramer, maar dat hij tegelijkertijd beseft dat hij nog niet ‘klaar’ zou moeten zijn voor het EK, een interessante formulering als je het mij vraagt.

Verdomd goed

Ook Gerard Kemkers geeft iets waardevols prijs. Met een tevreden glimlach rond de lippen. “Dit doen we verdomd goed”, zei hij. “Sven is op dit moment verder dan ik ooit had durven hopen.”

Ook Blokhuijsen kende vlak voor vertrek naar Boedapest geen enkele twijfel. Kramer trouwens ook niet. Het leverde een voor de liefhebbers een prachtige palindroom op: “Kramer”, zei Blokhuijsen. “Blokhuijsen”, zei Kramer.

Ik hoop op brons in Boedapest voor Kramer. Niet alleen past het in het patroon, want hij werd ook al derde bij zijn eerste wedstrijd. Het houdt hem ook lekker hongerig en nederig.

Laat de loutering nog maar even doorwerken. Die ‘1’ komt dan op het WK wel. Mooi duel: Skobrev-Kramer.

In het NUsport-magazine is deze week een verhaal over Kramer te lezen. Het magazine is tegenwoordig ook op de iPad verkrijgbaar.