Bij de dood van Marco Simoncelli

Marco Simoncelli stond te boek als een wildebras, eentje van het vrolijke soort. Daar heb je er in de auto- en motorsport altijd wel een paar van.

© ANP

Altijd staan er wel een stuk of wat van die coureurs aan het vertrek die de randen van het toelaatbare oprekken. Het zijn vaak de populairste sporters, of echt de gekste; gasten met een draadje los, loenatiks die nooit in hun spiegel kijken of altijd denken dat zij wel net even iets later kunnen remmen dan de concurrent.

Het zijn mannen zonder angst, met meestal de jeugdigheid als brandstof voor de onverschrokkenheid die nauwelijks grenzen kent. Vaak lijken ze niet anders te kunnen. Er is maar één manier: de snelste weg.

Ze spelen met hun leven, hoor je dan wel eens. Sporters doen dat vaak, en niet alleen coureurs. Wat te denken van afdaling per ski? Vliegen per ski? IJshockey? Afdaling ter fiets?

Spelen met je leven, terwijl je er maar eentje van hebt. Maar je leeft door te spelen, door te spelen voel je dat je leeft.

Offers

Het is de paradox van sport, met een luguber randje soms, want wil je op hoog niveau spelen - het hoogste - dan zul je offers moeten brengen. Offers die je op een dag duur kunnen komen te staan.

Nogal eens hebben de waaghalzen op die dag domme pech, deze jong gestorven mannen. Je kunt denken: waag dan niets. Is een optie, de veiligste ook, maar vaak niet de leukste. Deze jonge atleten kiezen voor sensatie en vaak levert die in talent gedrapeerde roekeloosheid hozen aan applaus en verering op.

Sporters zijn daarom ook geneigd die risico’s te nemen: alles of niets, de dood of de gladiolen.

Ze zijn zich er vaak ook zeer van bewust. Ik ken topcoureurs die bij elke crash denken: zal dit ‘m zijn? Zal deze klapper mijn dood zijn?

Het kan niet anders of Dan Wheldon heeft dat vorige week zondag een fractie van een seconde gedacht toen hij met zijn bolide over het achterwiel van een collega werd gelanceerd en met dik 350 kilometer per uur op de Las Vegas Speedway het einde tegemoet knalde.

Koude rillingen

Ja, dat was ‘m. Het levert ons toeschouwers koude rillingen op, een misselijkmakend gevoel overspoelt je als je ervan hoort of als je het ziet gebeuren op televisie, stadion, circuit of hal. De laatste jaren lijkt het wat vaker voor te komen; Georgische rodelaar op de Winterspelen, wielrenner in de Giro, coureur in Las Vegas en nu Marco Simoncelli, overreden door zijn collega’s die de radeloosheid op dit moment vast nabij zijn.

Het past niet, mensen die weggegrist worden op een speelveld, de dood die huishoudt. We weten dat het tot de mogelijkheden behoort, maar die wetenschap verdrijft de naargeestigheid maar moeilijk. Dit is niet de bedoeling natuurlijk. De dood mag langskomen en je weet zeker dat het een keer gaat gebeuren, maar liever even niet als we bezig zijn met plezier maken.

Ik bekijk de beelden nog eens en zie die over het gras weghobbelende Valentino Rossi proberen zijn motor in bedwang te houden. Rossi kwam met Colin Edwards in aanraking met Simoncelli, de vrolijke wildebras. Die droevige motor; alle snelheid eruit, met nog slechts één optie voorhanden: doorrijden, weg van het ongeluk. Omkeren is zinloos.

Vlak voordat hij het asfalt oprijdt en het gras achter zich laat, kijkt Rossi nog een keer om, en hij weet het. Hij ziet Simoncelli op zijn buik liggen op het asfalt, de benen gespreid, de helm afgerukt en in tweeën gespleten. Het is voorbij. De dood is weer eens langs geweest.