WK-parcours: aanvalluh!

Onduidelijkheid heeft zo zijn voordelen. Je kunt als wielerformatie doen wat je wilt, ogenschijnlijk. Je zit niet gevangen in een protocol.

© ANP

Je kunt - als je de goede renners hebt - zand in de raderen van anderen strooien, paniek zaaien. Zo’n ploeg heeft Nederland aan de start staan van het wereldkampioenschap wielrennen, zondag iets ten noorden van Kopenhagen.

De bondscoach van de Nederlandse formatie heeft geen kopman aangewezen. Het lijkt gek, alsof Leo van Vliet die man heeft vergeten mee te nemen, maar dat is natuurlijk niet zo.

Wij hebben volgens Van Vliet geen spinters en afmakers van wereldfaam, renners die mannen als Mark Cavendish, André Greipel, Peter Sagan, Thor Hushovd en Philippe Gilbert op het parcours in Rudersdal te lijf kunnen gaan zonder direct afgeschud te worden.

Goede vorm

Van Vliet heeft twee renners die heel misschien wat kunnen uitrichten als het op de laatste meters aankomt: Lars Boom, die in goede vorm steekt, en Pim Ligthart, die op een enigszins vergelijkbaar parcours (paar heuveltjes - in Kopenhagen eerder klimmetjes - en een paar haakse bochten) in juni in Ootmarsum Nederlands kampioen werd.

Voor de rest is het de bedoeling dat de renners gaan aanvallen. Iedereen is vrij om te rammen.

Aanvalluh!

Nederland moet proberen een coup te plegen en ik hoop dat ze dat met een paar renners tegelijkertijd gaan doen.

Dus als er vijf renners in een kopgroep rijden met daarin één Oranjerenner, dat de andere acht proberen er nog eentje bij te krijgen en ze vooraan met twee - of nog beter: met drie - in de punt van de aanval zitten, want drie aanvallers, dat is altijd al beter geweest voor Nederland.

Vraag maar aan Johan Cruijff of een van zijn vele discipelen. Geen half werk dus. Met z’n allen d’r op: tegelijk: Niki Terpstra, Maarten Tjallingii én Jhonny Hoogerland. Goh, wat zou dat mooi zijn.

Net zoals het Nederlands voetbalelftal: aanvallend spelen, of je wint zien we daarna wel weer. Geef ons brilliant orange. Geef ons iets om trots op te kunnen zijn. Niet gewonnen (jammer), maar wel de koers gemaakt en de favorieten nerveus gemaakt. Volgend jaar, daar zetten we op in: WK in eigen huis, in Valkenburg.

Duitsers

Bij de Duitsers is het anders. Ik reed donderdagochtend over het parcours en raakte bij het uitrijden van het dorpje Søllerød aan de praat met Marcel Kittel, die 23-jarige Duitse beer van een sprinter uit de ploeg van Skil-Shimano.

Kittel had ’s ochtends achter de brommer getraind en reed nu nog een rondje op het parcours dat is uitgelegd, een kilometer of tien ten noorden van Kopenhagen, door het lommerrijke gebied van Rudersdal.

In het begin van de race zal het parcours nog eenvoudig lijken, vertelde Kittel, de sprinter die dit jaar vier ritten won in de Vierdaagse van Duinkerken, vier etappes in de Ronde van Polen op zijn naam schreef en één keer de snelste was in de Ronde van Spanje.

“Maar daarna”, ging hij verder, “dan gaan die klimmetjes lastig worden, die ga je voelen. Bovendien kan het lastig zijn met de wind, daar in dat stuk aan de andere kant, waar die campers met Belgen staan...”

Durven wachten

En, vroeg ik, hoe zie jij de sprint, die laatste honderden meters, die oplopen? Eerst een haakse bocht naar rechts, nabij de benzinepomp van Statoil en een filiaal van supermarktketen 7-Eleven.

Kittel pauzeerde, ging even op de pedalen staan en zei toen dat omhoog sprinten anders is dan vlak, dat het gaat om de positie en dat je moet durven wachten.

Hij aarzelde even en zei toen dat niet hij de kopman is bij de Duitsers, maar Greipel, vorige week overigens nog door Kittel verslagen in de sprint om het kampioenschap van Vlaanderen. “Geduld", zei Kittel.

Hij zette aan, groette en verdween. En ik dacht: de Duitsers hebben alleen kans als ze wachten en wij alleen als we aanvallen.

Net zoals vroeger: Nederland-Duitsland. Ik denk daarom dat we een leuk WK gaan zien.