Waarom de dood van High Road positief is

De eigenaar van de beste formatie kreeg het dus niet voor elkaar. Mark Cavendish won de voorbije vier edities bijna alle sprints in de Tour de France en 'de trein' van High Road maakte van de laatste kilometers van een vlakke etappe telkens een meesterwerk.

© ANP

Sommige kijkers werden er doodziek van, anderen, zoals ik, genoten telkens. Ik had dan ook de mazzel dat ik een keertje in de koers met ze mee mocht, in 2009 was dat, in de tweede ploegleiderswagen van Valerio Piva, in de Touretappe op weg naar Saint-Fargeau.

Omdat ik voor In de Tour wilde weten hoe ze te werk gingen. Bob Stapleton, de baas van de ploeg had me eerder dat jaar gezegd dat het wel zou lukken en hij hield woord. Die Bob kreeg het dit jaar dus niet voor elkaar.

Het lukte hem niet een sponsor te vinden voor volgend jaar. In vijf jaar bijna vijfhonderd koersen winnen en toch wist Bob geen sponsor te vinden die haar product via zijn formatie bekendheid wil geven.

Schande

High Road houdt op te bestaan, want er privégeld in blijven pompen, dat is geen beleid. Dat de ploeg-Cavendish verdwijnt is niet alleen zonde, het is een schande voor de wielersport. Het wielrennen kan dit teken niet negeren. Dit teken dat zegt: er is iets fundamenteels mis met jullie.

Zoveel televisietijd en toch allerlei ploegen die geen geld weten te vinden. Leopard heeft geen grote sponsor, evenals BMC, dat nog wel een paar fietsen weet te verkopen, Cervélo moest vorig jaar al opdoeken en nu is het dus High Road dat in rook opgaat.

Privéfinanciering is van vroeger, niet van nu. Harold Knebel, de baas van Rabo’s wielerploeg vertelde me afgelopen weekeinde dat het wielrennen het ‘zakelijker’ moet aanpakken omdat het anders ‘niet vol te houden is’. “Dit is niet de fundering waar de sport lang op kan blijven staan.”

Het verschroeien van een van de beste wielerteams ooit (in aanpak te vergelijken met de TI Raleigh-ploeg van Peter Post) is zonde, maar het is ook de kans voor het wielrennen. Want Bob loopt vrij rond.

Verstandige dingen

Bob kent de wielerwereld, vormde het dopingzieke T-Mobile om tot High Road en met zijn afstandelijke, Amerikaanse blik hield hij de sport in de gaten. Bob zegt verstandige dingen, Bob heeft geen overdreven historische bagage, Bob heeft gezag, Bob krijgt respect van andere ploegen als Garmin, Rabobank en Sky en Bob zul je nooit horen zeggen: "Zo doen we het al jaren dus ik zou niet weten waarom we het moeten veranderen."

Bob moet daarom de man worden die de ploegen vertegenwoordigt in de strijd met de wielerbond UCI en met de koersorganisaties zoals de ASO.

In dat krachtenveld kan hij het verschil maken, hij moet in staat zijn het wielrennen de juiste richting in te manoeuvreren, de kant op waar de kansen liggen, weg van het verleden, op naar de toekomst.

Bob: een man zonder ploeg, financieel onafhankelijk, een man zonder eigenbelang, een man met maar één belang: dat van het wielrennen. Dat is de reden waarom de dood van High Road een zegen kan zijn voor het wielrennen. Moeten de ploegleiders alleen wel Bob even bellen en zeggen dat ze dát willen: Bob for president.