Het hek

Hij knipt het licht aan. Hij is opgelucht. Er is niets verdwenen. Het hek stond nog open en er waren dunne remsporen te zien op het beton, maar op het eerste gezicht leek er toch echt niets weg.

© ANP

De kapotte Renault Espace hebben ze niet meegenomen, de motorzaag in de hoek ligt er nog, het waterbakje van de hond staat op de vertrouwde plek naast de deurpost en het buitenlicht doet het inderdaad nog.

Eerst maar eens een biertje en dan nog even het late nieuws van gisteren.

Hij is blij met zijn nieuwe digitale decoder. Neemt elke avond automatisch het nieuws op, kan hij het nieuws van gisteren ook nog terugzien. Hij proeft een smaak van dooie vogeltjes in zijn mond. Snel maar een teug uit het blik met bier.

Lange kerel

Als hij zich laat vallen in de luie stoel denkt hij nog even terug aan de drukte in de straten van Pinerolo. Jammer voor die Voeckler, dat hij tijd verspeelde. Hoe het precies is gekomen heeft hij eergisteren niet kunnen zien. Die lange kerel was voor zijn neus gaan staan.

Hij had nog wel langs de brede rug proberen te kijken naar het grote scherm vlakbij de finish, maar dat was onmogelijk geweest. Hoe groot was die kerel wel niet, joh?

Hij trekt het lipje open van het tweede blikje en pakt de afstandsbediening. Hij hoort de hond van de buren blaffen en kijkt naar buiten, Een flauw maantje.

Gedanst

Mooie avond had hij gehad na de etappe. Alleen weet hij er niet veel meer van. De nevel van alcohol, de vrienden, de moeizame nacht op de bank, op de grond de flessen wijn, kartonnen pizzadozen en achtergelaten overhemden.

Hij heeft ook een kuchje opgelopen, doordat ze in al hun wijsheid de balkondeuren hadden geopend. Ze hadden nog gedanst, dat is waar ook. Welke dag is het? Was toch woensdag, of is het al donderdag?

Hond

Daar ligt de afstandbediening. Rai Uno. Reclame. Zucht. Lekker thuis. Waar is die verrekte hond eigenlijk?

Hij staat op, loopt naar de bijkeuken en roept zijn naam. Behalve dat de kat van de buren wegschiet van het plateautje waar zijn Fiat Panda staat, gebeurt er niets. Nou, denkt hij, dan zoek je het maar uit vanavond.

Bang

Als hij terug is in de woonkamer zakt hij terug in de stoel en slurpt aan zijn biertje. Gelukkig, ze beginnen met een item over de etappe van woensdag. Hij ziet een voor hem onbekende Fransman praten. Zijn wielershirt is gehavend.

Ah, die Voeckler, die ook iets vertelt over de afdaling. Hij snapt niet meer waarom hij niet gewoon thuis is gebleven en in de tuin naar de afdaling heeft gekeken. Waarom heeft hij niet gewoon een stoeltje neergezet achter het hek, de koelbox ernaast en de hond aan de voeten? Waarom moest hij zo nodig naar de finish? Voor de gezelligheid, het rumoer? Bang iets te missen? Inderdaad, hij kan zijn hele leven nog in de tuin zitten.

Risico

De Fransman vertelt iets over zijn voet die uit een pedaal schoot en dat hij een paar bochten later een stuk weg tekort kwam, zijn stuur optilde, zijn ogen sloot en er het beste maar van hoopte. Dat hij teveel risico had genomen, dat hij Contador en Sanchez wilde volgen en er achteraf gezien beter aan had kunnen doen bij Evans en de broers Schleck te blijven.

'‘Dan nu de beelden’', zegt de commentaarstem, '‘van de afdaling van de Pramartino.'’ Hij slurpt het laatste restje uit het blikje weg en vraagt zich af of hij het hek van zijn tuin wel heeft gesloten. Ach, kan wel even wachten. Doet hij straks wel dicht.