Eikel (deel 2) en de val van Lou-qui

Thomas Voeckler zat maandagmorgen niet op de fiets maar achter een tafeltje. Twee tafeltjes stonden gepropt tussen twee vrachtwagens op een parkeerplaats van een hotel, aan de rand van een drukke snelweg (ik heb inderdaad nog nooit gezegd dat wielrennen een glanzende sport is).

© ANP

Bij Voecklers ploeg Europcar deden ze maandagochtend verder ook weinig moeite dat beeld zelfs maar een beetje bij te stellen. Tafeltjes uit het hotel gesleept, twee stoelen uit de ontbijtzaal geplukt, de rest van het meubilair voor de journalisten.

Op tafel ook de mascotte (dat leeuwtje) van de bank die de gele trui sponsort (Lou-qui?) Voor de tafel de gele fiets met aan een knaapje het gele shirt. Het knaapje was uit hotelkast getrokken. De naam van het hotel stond er nog op (ik heb inderdaad nog nooit gezegd dat wielrennen een onsympathieke sport is).

Dat alles in het Frans verliep, was een indicatie dat het in deze sport op Franse bodem nog wel wat verbetering kan gebruiken. Maar ja, ook de koersdirecteur Christian Prudhomme weigert de laatste weken consequent Engels te spreken (daartoe is hij wel in staat overigens) als het om precaire zaken gaat. Afgaande op deze twee Fransen is het dus normaal dat te doen.

Geen piepverhalen

Mijn ervaringen in Frankrijk de voorbije weken geven gelukkig een ander beeld. Tijdens de bijeenkomst deed Voeckler weinig moeite om het beeld dat in het buitenland van hem leeft te verfraaien. Van hem hoorden we op de tweede rustdag geen piepverhalen over hoe oneerlijk het allemaal is dat ze hem niet mogen.

Goed, die gele trui zal hij wel kwijtraken, in de Alpen behoort hij naar eigen zeggen niet tot ‘de kaste’ van klassementsrenners die om de zege gaan strijden, en Cadel Evans geeft hij de grootste kans op de eindzege. “Omdat hij de beste tijdrijder is.”

Onder tussen vervlogen de Franse woorden van Voeckler veelal in het omgevingslawaai. Mannen van Omega Pharma-Lotto waren dozen aan het verscheuren, spoelwater liep weg in een put en vanuit het hotel kwam het kletterende geluid van servies dat gestapeld werd.

Dopinggebruik

Voeckler bleef met de handen gevouwen in de schoot antwoorden geven. Hij vond zichzelf niet ‘de barometer van het peloton’, waarmee hij bedoelde dat zijn eerste plaats in het algemeen klassement niet gezien kan worden als het bewijs dat wielrennen verschoond is van dopinggebruik.

Dus ja, toen de vraag over zijn imago. Of hij wist dat hij er in het buitenland niet al te best opstaat? Dat was hem duidelijk, vertelde hij. Sinds 2004. Maar veel schelen deed het hem niet. Hij hoefde na het seizoen niet met de andere renners op vakantie en samen worstjes omdraaien op een barbecue, nou nee. “Ik respecteer elke coureur,” zei hij. “Ongeacht de grootte van zijn palmares.”

Toen hij opstond vanachter het tafeltje ontstond er wat geduw en getrek van cameraploegen. De tafel schudde. Het leeuwtje viel van tafel. Woensdag beginnen de etappes in de Alpen.