Eikel, je moet het maar willen zijn

Je moet het maar willen zijn: de minst geliefde renner van het peloton. Thomas Voeckler zal echt wel weten dat ze hem een hork vinden.

© ANP

De meest geliefde Fransman in Frankrijk is de minst geliefde renner tussen zijn soortgenoten. Helemaal sinds de verdwijning van Riccardo Ricco.

Het interesseert hem schijnbaar geen lor, de renner uit Schiltigheim (oppervlakte: 7,6 vierkante kilometer, de bevolkingsdichtheid is 4058 inwoners per vierkante kilometer, bron: Wikipedia). Maar u weet vast: schijn kan bedriegen.

Terwijl het peloton zich opmaakt voor een massasprint in de straten van Montpellier, herinner ik me de laatste serieuze etappe voor de eerste rit van de Tour, eentje in de Dauphiné met de finish in het skidorp La Toussuire. Robert Gesink vloekte na de streep ongenadig hard.

Scheldwoorden

De meest voorkomende Nederlandse scheldwoorden rolden uit Gesinks mond. Het karakteristieke commentaar na een finale met daarin Voeckler in de kopgroep.

Voeckler had in de finale geacteerd dat hij moe was, wilde niet overnemen toen Gesink zich aansloot bij Voeckler en Thibaut Pinot.

Daarna werden ze vlak voor de finish ingelopen. Gesink had wel met Voeckler willen rijden, maar Voeckler niet met hem. En dus deed hij geen trap meer. Onsportief, wellicht. Maar spraakmakend zeker en broodnodig ook. Sport heeft verhalen nodig en Voeckler is het verhaal deze Tour.

Armstrong

In Saint-Flour werd hem vorige week de gele trui om zijn schouders gehangen, het geel dat hij voor het laatst droeg in 2004 toen hij na een lange ontsnapping tien dagen het klassement aanvoerde, totdat Lance Armstrong hem bij de nek greep.

Dit geel hoeft geen verbazing te wekken. Voeckler is het hele jaar al in goeden doen. Even zien: winst in twee etappes van Parijs-Nice, eindklassement van de Ronde van Haut-Var, zege in de tweede etappe van de Ronde van Trentino en winnaar van de vierde etappe en het eindklassement in de Vierdaagse van Duinkerken.

Clown

Voeckler is een clown, vertelde een oud-renner me van de week. Als er een camera in de buurt is, gaat hij een show opvoeren. Denk aan het misbaar dat hij maakte tegenover Tony Martin in de etappe naar Carmaux, toen Martin niet wilde (en kon) overnemen.

Dat was logisch, want Martin was ter verdediging mee gesprongen met het groepje met daarin ook Gilbert. Volstrekt normaal dat Martin niets uitvoerde, want diens ploeggenoot Mark Cavendish stond gepland de etappe te winnen die uiteindelijk een prooi werd voor André Greipel.

Martin wilde zich al rijdend verontschuldigen bij Voeckler, stak zijn hand toe, waarop Voeckler een wegwerpgebaar maakte. Niet zo sympathiek. Maar Voeckler wil geen vrienden, hij wil winnen.

Ziekenhuis

Het had trouwens maar een haar gescheeld of er was helemaal geen geel geweest en was ook Voeckler in het ziekenhuis beland om zijn boeltje bij elkaar te laten hechten nadat een auto van de Franse televisie een deel van de kopgroep wegmaaide.

Excuses maakte hij niet naderhand, voor het feit dat hij had doorgereden. Dat is niet sympathiek. Maar sinds wanneer winnen sympathieke renners veel?

Een keer - ooit in Spanje tijdens de Vuelta - probeerde hij grappig te zijn. In de kokende hitte van Zuid-Spanje (bidons water waren niet meer te drinken na tien minuten), liet hij zich terugvallen naar de teamauto en hij kwam terug met een regenjas aan, muts op en wanten aan.

Bidons

Niemand lachte. Hij kreeg die bidons naar zijn hoofd gesmeten. “Ga terug naar Frankrijk!", schreeuwden ze.

Welnu, daar is hij, in het geel, op weg naar Parijs. Na de etappe zondag zei hij in Montpellier: “Ik heb absoluut geen kans om de Tour te winnen.” Daar maakt hij weer geen vrienden mee, in Frankrijk. Eerlijk was het wel.