Robert, Johnny en Denis: dat was de Tour

Robert Gesink zei dus niets. Hij kwam over de finish in Luz-Ardiden en zweeg. Hij draaide zijn stuur op de finishstreep om en rolde naar beneden. Zeventien minuten verloren in de eerste bergrit. Einde verhaal.

© ANP

Ik twijfel donderdagavond of hij vrijdag nog opstapt voor de etappe naar Lourdes. Het zou goed zijn als hij het op kan brengen, maar de indruk die hij gaf was dat hij het moe is telkens te moeten vechten.

Het is ook lastig als je met podiumverwachtingen opstapt en na anderhalve week op de 39e plaats staat, op 20.55 minuten.

Hoogerland

Johnny Hoogerland zei dus weer heel veel. Hij kwam 24.26 minuten later aan dan winnaar Samuel Sanchez en vertelde monter dat hij Parijs op deze manier wel gaat halen.

Hij zat op een stoeltje op een parkeerplaats van het plateau waar de finish was gelegd en trok de bolletjestrui uit, waarschijnlijk voor de laatste keer deze Tour.

Johnny zag eruit als een surfer dude die na een dag het strand wel had gezien. Hij slingerde zich op de fiets en begon aan de afdaling, en dat was ‘m. Morgen weer een dag. Weer aangevallen, tijd verspeeld, trui verloren, maar moraal hoog. Op deze manier was fietsen leuk.

Gemarteld

Bij Rabobank was de opleving van korte duur. Gesinks vlam flakkerde op, maar doofde snel toen het om meer zuurstof schreeuwde. Omdat het lichaam de toevoer afkneep, gepijnigd als het al was, gemarteld op de Tourmalet, had hij al snel moeten lossen.

Ik bleef nog lang bij die streep staan. Eerste bergrit, wie is er binnen? Het was misschien goedkoop, maar wie weet zou iemand het niet halen, wie weet kreeg je iets moois te zien, menselijk sportlijden in zijn puurste vorm.

Hoog in de Pyreneeën hoorden we de naam van Denis Galimzjanov schallen door de luidsprekers. Wij begrepen dat hij nog drie kilometer zwoegen voor de boeg had, en nog vijf minuten de tijd.

Kwartier te laat

Hij kwam aan, 59 minuten en 13 seconden na de winnaar, de twee politiemotoren sloegen rechtsaf, hij stond op de pedalen, handen in de beugels, omgeven door het geluid van applaus, niet opgegeven. Ruim een kwartier te laat.

De sprinter van Katoesja viel bijna van zijn fiets. Ingehaald door de bezemwagen na de streep, Billy Jean van Michael Jackson door de speakers. In het Italiaans beantwoordde hij nog zwakjes een vraag van een Belgische verslaggever, cola morsend op zijn koersbroek, een coladruppel hangend aan zijn kin.

Op zijn tellertje op het stuur zag ik het staan: 7 uur, 1 minuut en 39 seconden. Dat was de Tour.