Kampioen snoept nog iets te veel

Wielrenners zijn vederlicht, en het is dat ze meestal hun stuur vasthebben, anders waaien ze zo van hun fiets af, bij het kleinste zuchtje wind. Vel over been zijn ze meestal, uitgerust met een kippenborst (een spierwit exemplaar).

© ProShots

Hoe minder vet, hoe sneller de beentjes (liefst steltjes) het lijfje zal vervoeren. En daar draait het allemaal om in de wielersport. Een uur na de NK wielrennen in Ootmarsum zit Pim Ligthart op een witte stoel onder het afdak van wat zo in de gauwigheid te zien een paardenstal is.

Op de grond zwerft een gele tuinslang, er leunt een aangevreten baal hooi tegen de muur en op de steentjes ligt opgedroogde vogelpoep. In de nok van de overkapping zijn restanten van nestjes te zien. In de bomen om hem heen zitten ze te fluiten, de vogels.

Honkbalpetje

De renner draagt zijn rood-wit-blauwe trui en heeft de medaille om de nek. Op zijn hoofd een honkbalpetje van zijn sponsor Vacansoleil. Tegen een paal staat de fiets waarop hij al die talenten van Rabobank vanmiddag te snel af is geweest - Gesink (ontploft), Mollema (tekort in de sprint), Boom (nauwelijks gezien), Kruijswijk (opgerookt).

Pim Ligthart zit te wachten op het moment dat hij de caravan van de Doping Autoriteit mag binnengaan. Pas na de plas kan het feestvieren beginnen. Je ziet aan hem af dat hij nog geen idee heeft hoe dat te doen. “Ja”, zegt hij met klein stemmetje, zit hij hier, met die trui aan.

Hij is in de kopgroep de beste in de sprint op een heuveltje en heeft alles en iedereen verslagen. De eerstejaarsprof, een jong jochie nog, uit het Noord-Hollandse Twisk, verraste de goegemeente.

Darten

Vroeger zat hij met zes jongens in de klas op de basisschool - zo klein is dat dorp. In groep 1 met zijn vieren begonnen, in groep acht waren ze met z’n tienen. Hij deed zo’n beetje alle sporten bij TSV, Twisker Sport Vereniging. Op maandag voetballen, op dinsdag voetballen, vrijdag darten, hij deed ook nog aan schaatsen, turnen en tafeltennissen.

Allemaal met die klasgenoten. Verder was er namelijk niemand. Op zijn negende kreeg hij zijn wielerlicentie. De verrassing van zijn eigen prestatie is nog niet helemaal verdwenen. Als hij in alle stilte nog eens nagaat hoe het gegaan is, klinkt hij wel als een winnaar: zij waren niet beter dan hij, zeker met die sprint heuvelop.

De West-Fries zegt met dat karakteristieke dialect: “Drie kilometer voor de streep wist ik dat ik een goede kans had.”

Te veel vet

Even later trekt hij de trui omhoog en grijpt zijn buikvel tussen duim en wijsvinger. Te dik, te veel vet. Dat moet teruggeschroefd, zegt hij. Hij kan uitgroeien tot een renner als Philippe Gilbert: machtige sprint heuvelop. Áls hij die macht kan ontwikkelen, dan moet hij op dit gewicht - 71 kg - blijven en wat vet omzetten in spieren.

“Dan zou het moeten kunnen…”, zegt hij. Van tien procent naar acht procent. “Ik zou nog iets scherper kunnen staan.” Hoe te doen? Afvallen. Schuldbewust: “Ik snoep misschien nog een beetje te veel.”

Twee kilo lichter

Wat vooral, is dan de logische vraag. “Wat niet?”, riposteert hij. “Ik doe het niet elke dag, maar ik heb zoiets van: als ik vijf uur heb getraind, dan mag het mag effe. Je kunt het ook niet doen en nu doe ik het nog wel. Straks in de Vuelta wil ik een kilo of twee lichter zijn.”

Pim Ligthart uit Twisk, in Spanje met het rood-wit-blauw. Daar heeft hij gezien de uitdrukking op zijn gezicht nog niet aan gedacht.