Wielerhooligans

Wielrennen is de sport van het volk, zeggen ze. Wielrennen staat dicht bij het volk. Maar over welk volk hebben ze het als ze zeggen dat wielrennen dan van het volk is? De Italianen? De gewone man? Of is wielrennen van iedereen?

© ANP

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar als ik naar het volk kijk dat langs de kant van de Italiaanse weg staat, dan stijgt mijn verbazing gelijk met de hoogtemeters die de renners deze ronde moeten overbruggen.

Ik zie mannen in luiers, mannen zónder kleren of verkleed als travestiet. Ze rennen naast kerels in berenpakken en botsen tegen jongens met spandoeken op. Het zijn mannen die zich willen uiten als de renners zich omhoog hijsen op een klein verzet. Het zijn inderdaad voornamelijk mannen ja.

Liverpool

Ik snap dat de mens (ook mannen) zich wil uiten. Wil ik ook wel eens. Maar waarom tijdens een etappe? En waarom maken ze na afloop niet eens een mooie houtskooltekening van de schermutselingen; of houden ze nadien een marmeren beeld van Vicenzo Nibali, schrijven ze een gedicht over Michele Scarponi of schilderen ze een tafereel op de weg waarvan iedereen na de koers denkt: zonde dat er een peloton renners en een karavaan auto's en motoren overheen is geraasd?

Waarom is dat niet voldoende? Waarom zingen ze geen wielerliederen als de renners naderen? Dat kunnen ze toch zelfs bij Liverpool FC (vroeger toch ook geen schoothondjes meen ik me te herinneren).

Duivel

Het gelazer in het wielrennen begon ooit met die als duivel vermomde Duitser. Die is nu oud, maar probeert het nog steeds en ja hoor, haast elke dag nog trapt er een regisseur in de val, weer die duivel in beeld.

'Er was een tijd dat het leuk was', zei José de Cauwer op de Belgische zender Sporza. Nog nooit een Belg zo onderkoeld horen zijn. De commentator op televisie moet natuurlijk netjes blijven, die kan natuurlijk niet zeggen dat het echt eens tijd wordt voor die duivel op te zouten. Ik kan dat wel. Bij deze.

Elleboog

Ik heb het grootste respect voor de renners, want het is natuurlijk wachten tot er eentje echt zijn zelfbeheersing verliest en niet slechts, zoals Stefano Garzelli zondag deed, een paar elleboogstoten uitdeelt.

Dat er straks eentje van zijn fiets stapt om zo'n krankzinnig geworden fan een rechtse hoek te verkopen met als gevolg een massale knokpartij op de berg. De fans in de slag met de sporter.

Gisteren is de persoonlijke mechanieker van Contador uit de Giro gezet omdat hij tijdens de klimtijdrit van Alberto Contador de deur van de ploegleidersauto opende om een fan een beuk te verkopen, een fan die in de ogen van de mechanieker Contador lastig had gevallen.

Die Faustino Muñoz is uit de koers gehaald. Hij heeft daarop zijn verontschuldigingen aangeboden aan de fans; de ploegleiding heeft gezegd dat het een niet te tolereren actie was en Contador haastte zich de lof uit te spreken over de tifosi.

Bonus

Ik snap die Muñoz wel en ik begrijp dan in eerste instantie dan ook weinig van de actie van de ploeg en Contador. Maar in tweede instantie verdenk ik ze ervan dat ze het vuur niet extra wilden opstoken en in vredesnaam geen ruzie willen. Het zou me zelfs niet verbazen als Contador hem een bonus heeft toegeschoven.

Ondertussen kijk ik de laatste etappes vaak naar de berm op zoek naar de mannen en vrouwen die hun enthousiasme wel weten te beteugelen, die de handen op elkaar slaan en gewoon eens verrukt staan te wezen. Die nog weten wat kijken is en bewonderen is. Die kennis hebben van zelfbeheersing.

Ogen

De rest wil alleen maar met de kop op tv. Waardoor ik zo langzamerhand het gevoel heb niet te kijken naar een wielerkoers maar de voorrondes van op tv uitgezonden talentenjacht met malloten. En er is een reden dat ik daar niet naar kijk. Dat heeft te maken met aanwezigheid van die ongeremde uitingsdrang, met de aanwezigheid van malloten.

Het wielrennen is van het volk, dat maakt de sport ook zo mooi. En als ze zeggen dat het wielrennen zo mooi is en dichtbij het volk staat, bedoelen ze dan ook dat omdát je het kan aanraken, dat ook moet? Volgens mij moet je met je takken van het wielrennen afblijven. Kijken langs de kant van de weg doe je met je ogen, niet met je handen.