Stamsnijder, de man die alles zag

De renner die alles had gezien keek zondag niet. De televisie van Tom Stamsnijder, renner van Leopard-Trek, stond volgens mij niet ingeschakeld op de Giro d’Italia.

© ANP

Hij belde me zo’n beetje toen de koplopers nog een paar kilometer te gaan hadden op de slotklim van wat klassementsleider Alberto Contador later ‘de zwaarste dag uit mijn carrière noemde’.

Stamsnijder belde na het lezen van het artikel dat deze week in het magazine van NUsport staat. Of ik een kleine aanpassing wilde doorvoeren. Of ik die opmerking over de zucht naar spanning en sensatie van de Italiaanse koersdirectie wat wilde preciseren. Dat wilde ik.

Zware crash

Tom Stamsnijder was de renner met wie Wouter Weylandt op maandag 9 mei begon aan de beklimming van de Passo del Bocco. Ze begonnen ook samen aan de afdaling. Stamsnijder kwam alleen beneden. Wouter Weylandt, 26 jaar oud, stierf op het asfalt na een zware crash. Stamsnijder zag het voor zijn ogen gebeuren. Zijn relaas in detail ligt dinsdag in de kiosk, of in uw brievenbus.

Stamsnijder vertelde zijn verhaal in een Luxemburgs casino, want daar was dat deel van de ploeg neergestreken dat uit de Giro was gestapt. Op voorspraak van kopman Frank Schleck zaten Stamsnijder en nog een paar van zijn maten in dat vreemde witte gebouw, om te verblijven voor een kort trainingskamp, een kamp om de zinnen wat te verzetten.

De dag voordat Stamsnijder sprak over het noodlot was hij in Gent bij de begrafenis van Weylandt geweest. Na de dienst en de gang naar het kerkhof reden de renners ‘s avonds naar Mondorf-Les-Bains, de woonplaats van Frank Schleck. Een dag later zaten we in Casino 2000.

Biertje gedronken

Stamsijder vertelde dat ze er ’s avonds, na de begrafenis, nog een biertje op hadden gedronken, op hun gestorven ploeggenoot. Hij zei te denken dat hij het inmiddels wel verwerkt had. “We zijn nog steeds bezig eigenlijk", zei hij niettemin, “maar ik vermoed dat we bij de eerste koers straks weer verder kunnen.”

Hij vertelde dat ‘dit’ kan gebeuren, een horrorval in de afdaling van een berg. Dat je met je kop op de grond smakt en sterft. Het is ons beroep, vertelde hij. “Ik weet dat dit de risico’s zijn.”

Misschien zou hij straks bij de eerste valpartij nog even opschrikken, “maar op een gegeven moment gaan de oogkleppen weer op.”

Huiveringwekkend

De details die hij vertelde waren huiveringwekkend, zijn huiveringwekkend moet ik zeggen, want zijn relaas zal me voor altijd bijblijven. Stamsnijder vertelde over de gebeurtenissen op een haast chirurgische manier. Veel emotie op zijn gezicht zag ik niet.

Stamsnijder vertelde dat hij de herinneringen aan zijn vriend Weylandt ‘in een doosje’ zou stoppen en met zich zou meedragen. Dat was zijn manier, het geeft hem rust, vertelde hij. "Emoties moet je niet schuwen, niet wegdrukken, maar juist accepteren.”

En op een dag zou ook het doosje van Weylandt zich openen, dat wist hij. Wanneer, dat niet.

Mij zou het niet verbazen als het gebeurt op 26 juni, op de wegen rondom Ootmarsum, op de dag van het Nederlands kampioenschap, als Tom Stamsnijder haast door zijn eigen achtertuin rijdt.