De afgrond

Wielrennen is angst overwinnen. Angst overwinnen voor de snelheid, voor de val, voor de hoon na een tweede plaats.

© ANP

Wielrennen is ook afdalen, het mooiste en gevaarlijkste ineen. Overwin je die vliegangst, ben je opeens kanshebber. Lees volgende week het interview met Bauke Mollema in NUsport, zou ik zeggen ter bewijsvoering.

Ik zag dus die videobeelden van een berg, de vreselijke Monte Crostis, beelden gemaakt vanuit een auto van twee inspecteurs van de Giro, die het parcours nog eens bekeken, het parcours van de veertiende etappe die zaterdagmiddag leidt naar de finish bovenop de Monte Zoncolan. Dat parcours aangekleed met valschermen en dikke gele matrassen.

Helse weg

Wat ik zag is een helse weg. Het was voor mij gelijk het bewijs dat Het Inferno zich in een afgrond bevindt en dat je voor de hemel dient op te stijgen, met of zonder vleugels.

De beelden deden me denken aan een boek dat ik niet zo lang geleden las - The routes of man - en alleen al bij de herinnering aan het lezen van een aantal passages kreeg de hoogtevrees me weer in de greep.

De uitzichten vanuit dat autootje dat langzaam aan de afdaling begon en waar je de twee Italianen hoort babbelen met iets van spanning in de stem; het voerde me terug ook naar de landschappen waarin het epos The lord of the rings zich afspeelt; het zorgde er een paar momenten later voor dat ik weer even dat zevenjarig jochie was dat met een mengeling van doodsangst en opwinding voor de televisie zat te kijken naar de tekenfilmserie ‘Reis naar het middelpunt van de aarde’.

Die belevenissen van de door Jules Verne bedachte personages joegen mij de stuipen op het lijf en de nachtmerries staan me nog bij, maar kijken bleef ik, elke woensdagmiddag.

Zucht naar erkenning

Het is vrijdagavond en ik weet dus dat ik ga kijken, puntje van de stoel, naar iets wat ik zelf van mijn levensdagen niet zal doen: afdalen van de Monte Crostis, scheren langs ijlende dieptes. Maar waarom? Omdat het mij in contact brengt met mijn eigen sterfelijkheid? Is dat het? Kijken we daarom naar de halsbrekende toeren van soortgenoten die risico nemen in een zucht naar erkenning en roem?

Het is in elk geval de hang naar de verwondering naar iets te kijken wat niet waar kan zijn maar wat voor je eigen ogen gebeurt (live of via de televisie). Daarom kijken we naar autoraces (dat kán niet, wat ze doen met een auto), naar leeuwentemmers, haaienduikers en evenwichtkunstenaars.

Daarom lezen we over fatale beklimmingen op de Mount Everest en de K2. Die man die op een tussen de New Yorkse WTC-torens gespannen staaldraad liep? Kán niet.

Boeddhistische types

En toch gebeurt het, tóch doen mensen het en dus kijken er anderen naar. Met de hand voor hun mond geslagen, kreten uitslaand van ontzetting en adoratie. Gebiologeerd kijken we met een razende hartslag naar de omhelzing van schoonheid en gevaar.

En dan is het toch gek dat het altijd van die boeddhistische types zijn die zeggen dat de mooiste bloemen bloeien nabij de rand van de afgrond.

En dan: zaterdagochtend. Ik verneem dat ze dat monster uiteindelijk links zullen laten liggen. Goddank, de organisatie heeft in al haar wijsheid besloten. Kunnen we denken aan de bloemen die groeien nabij de afgrond.

Past precies bij het wielrennen, toch al een sport die een aanspraak doet op je fantasie, aangezien je nooit alles kan weten en achterhalen. Geen Monte Crostis dus, nooit de Monte Crostis.