Goedverdoeme

Vroeger, toen werden de wielerkoersen gewonnen op de fiets. Ik heb het ooit Fiel Middelkamp wel eens kunnen vragen. Goedverdoeme, ze kunnen me de kluute kussen.

© ANP

Dat was de favoriete uitdrukking van de eerste Nederlander die wereldkampioen op de weg werd, in 1948. 'Den Fiel', ook de eerste Nederlandse etappewinnaar in de Tour.

Nou, die was maar wat blij dat hij in een hotel mócht slapen toen hij in Parijs arriveerde voor de start van zijn eerste Tour in 1936.

De Zeeuw uit het grensdorp Kieldrecht kreeg zelfs zijn fiets ter plekke, en een avond in de Moulin Rouge en een fles wijn. Hij gierde van het plezier, 'Den Fiel'. Net als zijn kompaan Albert Gijsen trouwens.

Kopen en verkopen

Renners in die tijd waren maar wat blij als ze al een hotel wisten te vinden na de koers. Kom daar nu maar eens om. Ook werden de koersen gewonnen met de mond. Kopen en verkopen, en flikken zelfs. Kon Fiel ook goed over vertellen: koersen verkopen. Brood op de plank. Hij was immers een profrenner.

Mooi woord flikken, trouwens. Is ook een werkwoord, in het Engels. To flik. Flikken doe je op de fiets met je mond. In het hotel wordt er weinig geflikt. Tenminste, er worden volgens mij niet veel renners genaaid.

Nou ja, niet veel renners bedonderd dan. Of het moet door het hotelpersoneel zijn dat een paar koersshirtjes ontvreemdt, maar dat personeel zit niet in de koers

Douwen en rammen

Daarnaast werden er ook wel koersen gewonnen met de benen. Stampen, stoempen, beuken, douwen en rammen. We zijn nu toch wel een flink aantal jaren verder en er worden ook koersen gewonnen in de rechtbank, in de tuchtcolleges, waar overigens de pijn van de verloren koers veel harder aankomt, dan de daaruit voorvloeiende winst in de hotelkamer, meestal een paar maanden na de feitelijke koers, zodat de nieuwe winnaar al lang en breed in een ander land aan een andere koers deelneemt, en logischerwijs ook weer in een ander hotel overnacht.

Later werden de koersen in bed gewonnen. Zie: Joop Zoetemelk. Er zijn vast heel wat koersen verloren in bed. En niet alleen maar door een paar opeenvolgende woelige nachten door een gebrekkige dosering van het slaapmedicijn Stilnox.

Maar sinds woensdag is het anders. Na een onderhoudende etappe - met een mooie rol daarin weggelegd voor Steven Kruijswijk - door een prachtig landschap kwam Alberto Contador op zijn dooie akkertje over de streep, zo leek het. Om hem heen werd gesprint, hij stond op de pedalen, keek eens naar links, naar rechts, en wist dat het best goed zat.

Met champagne spuiten

Alleen had hij na de streep nog steeds voorspong op iedereen in het algemeen klassement en moest hij weer het roze om zijn schouders laten leggen, de kussen in ontvangst nemen van een paar dames en met champagne spuiten. Dat roze had hij graag afgestaan, voor een paar dagen, aan een ander.

Tegen de verslaggevers (die moest hij ook nog te woord staan) zei hij dat de Giro ‘in het hotel’ wordt gewonnen, en nergens anders. Zit je dan met je opschrijfblokje in de perszaal, als medeschuldige, mocht het de komende dagen fout gaan met Contador.

Witte kalklijn

Ik zag trouwens direct een witte kalklijn voor me, getrokken door een man met lange jas en hoge hoed op. Die man die dan goedkeurend naar zijn eigen lijn stond te kijken, getrokken in de lobby van het Four Seasons in Milaan.

Je moet als eerste in het hotel zijn dus. Degene die daar het eerst is, die heeft de beste kansen. Zou ook een mooi item zijn voor de collega’s van tv. Wie is het eerste in zijn hotel?

Ik dacht ook: hoe zou het Spaanse equivalent van goedverdoeme klinken?