Doutzen

Pieter Weening is een veel grotere renner dan wij beseffen. Eens denken, wie was ook al weer de laatste renner die een leiderstrui mocht aantrekken in een grote ronde? Breukink? Blijlevens? Ik weet het niet eens meer.

© ANP

Roze, het is natuurlijk geen kleur, maar ik moet bekennen, om de schouders van Weening stond het prachtig, afgelopen week. Weening uit Harkema in de maglia rosa. Trouwens, ook de laatste Nederlandse Touretappewinnaar, die Weening.

Het roze bracht me weer even terug naar het Friesland van de Wâlden, vorig jaar. Weening had toen net te horen gekregen dat hij niet naar de Tour mocht van zijn ploeg. Weening stond reserve en baalde daar goed van.

In het huisje van zijn ouders - waar de opgevoerde BMW of Ford Capri van zijn broer trots voor de deur geparkeerd stond en waar grote honden tegen de hekken van hun hokken opsprongen - daar in dat huisje, stond een kast in de gang, een soort vitrine van eikenhout, als ik het me goed herinner.

Degelijke Giro

Hoe dan ook, erin opgespeld aan het achterwandje een oranje wielershirt. Met een rugnummer. Het was een shirt uit de Tour de France van 2005. In dit eenvoudige huisje met dat lage plafond waar het geurde naar filterkoffie hing het laatste Nederlandse shirt dat in een Touretappe als eerste over de streep ging.

En nu zou Weening geen Tour de France rijden, nadat hij naar eigen zeggen een degelijke Giro had gereden.

Straks is alles hopelijk anders. Hij won vorige week een etappe in de Giro, op een mooie Weening-manier. Koppig, stoempen, winnen. En ook nog dat roze als beloning, met als toetje de verwondering van ene mevrouw Kroes uit New York die schreef: has't al heard dat Pieter Weening út De Harkema de etappe fan de Giro wûn hat?

Ik geloof dat Pieter iets mompelde van: “Ach, ja, Doutzen. Ze was ooit mijn buurmeisje. Twee hekjes overspringen achterop het weiland en je stond bij haar ouders in de tuin.”

Niet Gesink of Mollema, geen Boom of Bos, nee; Weening reed in Italië de roze ster naar beneden door op de witte paadjes het slimste en de beste renner van de dag te zijn.

Goede jongen

Vorig jaar weerlegde Weening de opmerking van zijn zaakwaarnemer dat hij ‘een goedzak’ zou zijn, hij zou zich eerder ‘een goede jongen’ noemen. En wat we zouden missen nu hij de Tour gedwongen moest missen? “Een aanvaller.”

Ik keek zondag naar de beklimming van de Etna, zocht het roze, vond vooral veel Lampre-shirts, maar als ik een glimp zag van de man uit Harkema, veerde ik op. Weening zat er nog bij, Maar met iets minder dan tien kilometer te gaan, stond hij stil en slingerde hij over de weg.

Hij maakte een handgebaar naar zijn ploegleider dat zo veel wilde zeggen als: “Laat me met rust! Zwijg en rijd door, laat mij maar zwoegen, verdomme.”

Prachtige dagen

Mooi, vond ik dat. Weening wist op dat moment dat het voorbij was en dat hij het roze moest overdragen aan een ander. Weening kwam zondagmiddag op ruim zes minuten van winnaar Alberto Contador over de streep en zakte in het algemeen klassement van 1 naar 32.

Het waren een paar prachtige dagen. En wie weet stellen de ploegleiders Weening in staat in juli weer mooie dingen te doen, in de Tour. Hopelijk vraagt er dan weer iemand aan hem: wie is die dame in New York die jou een felicitatie stuurde via Twitter? En dat hij dan nog een keer verzucht: “Ach…ja, Doutzen.”