Andy de oorwurm

"Ik heb een hekel aan tennis, maar ik heb een nog grotere hekel aan Andy Murray. Die jongen speelt niet voor ons, die speelt voor Schotland. Ik ben blij als die grumpy bastard eruit ligt."

© ANP

Was getekend: de taxichauffeur die mij een week geleden naar het park reed. Ik kon zijn onvrede wel begrijpen. Murray is normaal gesproken ook niet mijn favoriet. Het ging al mis bij de eerste kennismaking.

Februari 2011, het ABN Amro-toernooi in Rotterdam. Persconferentie van de nummer vijf van de wereld. "Wauw", dacht ik. Maar dat viel vies tegen.

Murray hield de hele persconferentie zijn jas aan en voor elk antwoord slaakte hij een diepe zucht. Hij was kortaf. Uit alles bleek dat hij zo snel mogelijk weer weg wilde. Geen vrolijke Frans, maar een knorrige Schot.

Gillende meisjes

Panisch geschreeuw vorige week bij de trainingsbanen. Ik schrok. Wat was er aan de hand? Niet veel. Murray kwam langslopen, dat was alles. Tussen de gillende meisjes door zag ik een flits van de tennisser. Hij had een gezicht als een oorwurm. Zo kende ik hem weer.

De Britten hebben hem in hun hart gesloten. Na de mislukte missie van de gentleman Tim Henman is alle hoop gevestigd op de nukkige Murray. Hij moet ze van een complex afhelpen. Hij moet na Fred Perry de eerste Brit worden die Wimbledon wint.

1936. Het lijkt, nee het is een eeuwigheid geleden. Perry tenniste in een witte lange broek en sloeg de bal met een racket van hout. Wij hebben tenminste nog Richard Krajicek. 1996. Hij won het toernooi met een racket van synthetisch materiaal. En hij rollebolde in het gras in een polo van Nike. Dat klinkt en is een stuk recenter.

7,35 pond

Ergens gun ik het die Britten wel. Er wordt immers goed voor me gezorgd op het park. Elke dag mag ik voor 7,35 pond (geen idee waarom dat bedrag) lunchen in de kantine. En in het perscentrum wordt onbeperkt cappuccino, koffie, espresso, chocolademelk en Robinsons geschonken.

Als het regent biedt de organisatie mij excuses over de intercom (alsof zij er iets aan kunnen doen) en vertelt me vervolgens wanneer er weer getennist kan worden. En als ik ergens naar binnenloop waar ik niet mag komen, word ik niet zomaar weggestuurd. Nee, dan klinkt het: "Oh, het spijt me verschrikkelijk meneer, maar het is niet toegestaan dat u hier bent."

Keurige mensen die Britten. Stuk voor stuk Henmans. Geen Murrays. En juist daarom hoop ik dat de Schot wint. Niet voor hem, maar voor de Britse natie. Come on Andy! Verlos ze van dat complex. Maak ze blij. Allemaal, behalve de taxichauffeur.