Geen gepiel meer aan het racket

Hij verloor een slopend gevecht met 3-2 van Robin Söderling. Exit Lleyton Hewitt. Inpakken en naar huis. Voor het eerst in mijn leven vond ik dat een klein beetje jammer.

© ANP

Negen jaar geleden maakte hij me gek. Kwartfinale Wimbledon, Sjeng Schalken was de tegenstander. Hewitt viel niet aan. Nee, hij bleef de ballen maar terugmeppen. Net zo lang tot Schalken de bal in het net sloeg. Om vervolgens heel hard ‘Come on!’ te roepen.

Maar het ergste was dat verschrikkelijke gepiel aan dat racket. Na ieder punt pulkte Hewitt aan zijn snaren. Niet dat er ook maar eentje scheef zat.

Nee, het was niets anders dan een neurotische tik. Ergens in de vierde set kon ik het niet meer aanzien. Na elk punt sloot ik een paar seconden mijn ogen.

Hewitt won die kwartfinale in vijf sets en pakte een paar dagen later ook de titel. Hij was op dat moment al nummer één van de wereld. Mijn minst favoriete tennisser was de beste van allemaal.

Spugen

Ik ben niet de enige die geen liefhebber is van de Australische terriër. Zijn gedrag op de baan maakt hem niet geliefd. Zo maakte hij ooit een scheidsrechter uit voor spastisch persoon.

En in een partij tegen James Blake vroeg hij of een donkere lijnrechter vervangen kon worden. "Kijk naar hem en naar Blake en zeg me wat de gelijkenis is", foeterde Hewitt.

Op de Australian Open van 2005 juichte hij uitbundig na een onnodige fout van Juan Ignacio Chela. De Argentijn wilde wraak. Bij een kantwissel spuugde hij richting Hewitt.

Een Australische krant steunde de actie van Chela en schreef: "Had hij hem maar geraakt." Een jaar later werd Hewitt door het tijdschrift GQ genomineerd als één van de tien meest gehate atleten ter wereld.

Pielen

De beste is Hewitt allang niet meer. Sterker, hij behoort niet eens meer tot de subtop. Hewitt is op leeftijd (30) en door blessures teruggeworpen naar de 130ste plek op de wereldranglijst. Hij is nog altijd een vechtjas, maar vecht de laatste maanden vooral tegen zijn eigen lichaam.

Misschien was dit wel zijn laatste Wimbledon. Met dat idee in mijn achterhoofd nam ik donderdag plaats op de tribune van het Centre Court voor zijn partij tegen Söderling. Klaar om me kapot te ergeren, maar wonder boven wonder viel dat wel mee.

Orde op zaken

Neurotisch pielen aan zijn snaren doet hij niet meer. En omdat zijn Zweedse tegenstander ook niet de meest sympathieke uitstraling heeft, gunde ik hem stiekem de winst.

Hewitt streed voor elke bal, kwam 2-0 voor in sets, maar uiteindelijk stelde Söderling orde op zaken. Einde toernooi voor Hewitt. Zoals ook het einde van zijn carrière nadert. Jammer, net nu ik hem een heel klein beetje aardig begin te vinden.