Held Safin

Het is altijd mooi om oude helden weer te zien op de tribune. We zagen Jim Courier, Goran Ivanisevic met vriendin en Gustavo Kuerten nog altijd met een bos krullen.

© ANP

En tijdens de vrouwenfinale zat Martina Navratilova natuurlijk te kijken. Net als Martina Hingis, met haar dertig jaar net zo oud als finaliste Francesca Schiavone, maar in Parijs uitkomend in het veteranentoernooi met Lindsay Davenport. Martina zat gezellig te lachen met haar nieuwe vlam.

Wie er ook zat: Marat Safin. Zonnebril op, netjes geschoren, keurig gekleed en gekapt. Dat hij ruim een jaar na zijn afscheid op de tribune van een tenniswedstrijd zat vond ik al verrassend.

Zeker als je bedenkt dat hij naar een vrouwenpartij tussen Schiavone en Na Li te kijken. Hij zag volgens mij zijn eigen zusje Dinara nooit tennissen toen hij zelf nog speelde. Was altijd mijn favoriet, Marat. Net als Ivanisevic. Ze waren allebei een beetje gek, dat zorgde ervoor dat ze de ene keer fabelachtig konden tennissen en de andere keer als een krant.

Nooit saai, altijd gebeurde er wat. Karakters die in het tennis van vandaag zo goed als uitgestorven zijn.

Kroegen en nachtclubs

Safin haalde natuurlijk niet het maximale uit zijn capaciteiten. Ik was erbij toen hij in 2000 de US Open won, door Pete Sampras af te drogen. Pete zei dat hij iemand tegenover zich had gezien die het tennis jaren zou gaan domineren.

De Rus werd nummer één, dat wel. Maar domineren, nee. Hij won nog maar één Grand Slam-titel, de Australian Open van 2005.

Safin was mentaal niet zo sterk als veel van zijn collega’s, zijn leven draaide niet alleen om tennis. Veel te saai. Hij kende alle kroegen en nachtclubs in de steden waar hij speelde. Hij duikelde er vrouwelijk schoon op.

Opstootje

Denk aan de finale van de Australian Open tegen Thomas Johansson in 2002. In zijn spelersbox zaten twee zeer schaars geklede dames: de Safinettes. Daar had hij het gezellig mee gehad in Melbourne.

De finale ging echter verloren, maar hij had lol gehad voor tien. Safin raakte ook wel eens betrokken bij een opstootje. In de Hopman Cup stapte hij ooit met een blauw oog de baan op. Knokpartij. Maar hij had gewonnen, verzekerde hij.

Eind 2009 stopte hij met tennis, slechts 29 jaar. Hij kon het leven als topsporter niet langer opbrengen. We zouden hem ook niet meer terug zien, verzekerde hij. Safin had schoon genoeg van tennis en alles wat erbij kwam kijken.

Altijd dezelfde vriendin

En nu zat hij dus op de tribune van de vrouwenfinale. Hij zag dat Roger Federer, slechts anderhalf jaar jonger, voor de 22ste keer een Grand Slam-finale bereikte. Safin had van die dagen dat hij minstens net zo goed was en zelfs beter dan Federer.

Hij liet het alleen veel te weinig zien. Afgeleid. Geen zin. Of zoiets. Terwijl Federer altijd voor zijn sport leefde. Keurig elke dag trainen, altijd dezelfde vriendin. Regelmaat. Daar ontbrak het bij Safin altijd aan. Daarom stond hij slechts in vier Grand Slam-finales.

“Ik heb mijn grote doelen verwezenlijkt. Ik hoef mezelf niet veel meer te bewijzen. Maar ik vind het nog leuk. En ik wil geen spijt krijgen dat ik daar te vroeg afscheid van heb genomen. De tank is nog niet leeg.”

Het waren de woorden van Roger Federer die hij tot het Nederlandse journaille sprak in Madrid, op 1 mei. De Zwitser werd op die dag al gepresenteerd voor het ABN AMRO World Tennis Tournament van volgend jaar februari.

Keurig verzorgd

Safin die zich niet meer zou laten zien en die ineens opdook bij een vrouwenpartij. Daar zat hij, keurig verzorgd. Niet eens een vrouw aan zijn zijde. Zou hij spijt hebben gekregen van de keuzes die hij heeft gemaakt in zijn leven? Ziet hij nu in dat het tennis hem veel heeft gegeven?

Zou hij wel eens denken: had ik het maar zoals Roger gedaan? Die gedachte zal toch eens door zijn hoofd spoken, maar daarna zal hij tegen zichzelf zeggen: "Maar Roger had vast ook graag dat leven van mij willen leiden. Als was het maar voor één dag."