Laten we Filip Dewulf niet vergeten

In het magazine van L’Equipe stond een lijstje met de vijf verrassendste halve finalisten ooit op Roland Garros. Op vijf Franco Squillari die dat in 2000 deed, een plekje hoger Fernando Meligeni in 1999. Onze eigen Martin Verkerk staat derde, dankzij zijn finaleplaats in 2003, La Sensation Orange is de kop.

© ANP

Christophe Roger-Vasselin op plaats twee, hij haalde de laatste vier in 1983. En eerste? Filip Dewulf! Hij worstelde zich in 1997 door het kwalificatietoernooi en versloeg daarna de ene na de andere hoger aangeslagen tennisser.

Meligeni, Portas, Corretja en Norman verloren van de lange Belg, begonnen als nummer 124 van de wereld in Parijs. Latere winnaar Gustavo Kuerten versperde de weg naar de finale uiteindelijk.

Dewulf bereikte later dat jaar de 39ste plaats op de ranking en bleef nog jaren tennissen. Twee ATP-titels ook gewonnen, Filip, in Wenen en Kitzbuhel. En een jaar later haalde hij in Parijs zomaar weer de kwartfinale. Maar zo mooi als Roland Garros 1997 werd het nooit meer.

Sikje

Ik heb hem anderhalf week gezien en gegroet tijdens het ontbijt. Hij heeft op zijn 39ste nog altijd hetzelfde driehoekige sikje, vlak onder zijn lip. Weinig veranderd, ziet er nog net zo uit als op de foto bij het artikel. Alleen een paar grijze haren rijker. De held van toen logeerde net als ik in Hotel De Aap.

In de kamers kun je je kont amper keren, de douchekop moet je in de hand houden en als je niet uitkijkt loopt de hele kamer onder water. Op de gevel staan drie sterren, hoe ze daar aan zijn gekomen is ook Filip een raadsel.

Journalist

Klagen deed hij niet. Zit niet in zijn aard. Natuurlijk was hij betere hotels gewend. Toen hij in de top vijftig stond bivakkeerde hij in de mooiste hotels. Hij ging de hele wereld over. Mensen vroegen om zijn handtekening. Veel geld verdiend ook: meer dan anderhalf miljoen dollar. Maar aan dat mooie leventje kwam in 2003 een einde.

Sindsdien staat hij op de loonlijst bij Het Laatste Nieuws. Filip is journalist geworden. In de ontbijtruimte was hij rustig en vriendelijk. Zijn Belgische collega’s voerden het hoogste woord en Filip zat er bij. Grijzige kleding. Onopvallend. Beetje glimlachen om de opmerkingen die aan zijn tafeltje werden gemaakt.

Op de kaart

Ontbijten deed hij dus net als ik tussen de kakkelende Duitse, Engelse en Franse toeristen. Ze hadden geen idee wie hij was. Dat was veertien jaar geleden wel anders. Iedereen wilde wat van hem. Dewulf was het die het Belgische tennis op de kaart zette, niet Kim Clijsters en Justine Henin.

Hij was de eerste van zijn land die de halve finale van een Grand Slam-toernooi haalde. Opdat niemand hem vergeet. ‘Vroeger was alles beter en mooier,’ hoor je mensen vaak zeggen. Er is er maar een die dat echt mag roepen: Filip Dewulf. Maar hem hoorde je niet.

Vanmorgen zag ik hem niet meer. Filip is terug naar huis, begreep ik. Jammer, heeft-ie weer net de finale niet gehaald.