Weg met Marion Bartoli

Neuroten heb je in alle soorten en maten in het tennis. Denk aan Mary Pierce die altijd moest kuchen als er niets te kuchen viel, of een vlieg voor haar hoofd weg sloeg terwijl er geen vlieg was.

Haar rokje deed ze voor elk punt goed, terwijl die prima zat. Het haar moest voor elk punt opnieuw in de paardenstaart. Nog even iets uit haar oog halen wat er niet zat. Daarna de ogen sluiten om in trance te komen voor het volgende punt.

Het toneelstuk duurde al met al een half minuut en ze voerde het voor elk punt - ja, voor elk punt! - uit. Als ze zelf nog niet krankjorum was, werden de toeschouwers dat wel.

Rafael Nadal kan er ook wat van. De flesjes water die met militaire precisie voor zijn zitplaats worden uitgestald. Het uit de bilnaad trekken van de broek voor elk punt. 'Koop een andere broek!', zou je hem willen toeschreeuwen. Niet zo vreemd dat hij geregeld een waarschuwing krijgt wegens tijdrekken.

Vergeven

En dan heb je nog meer vreemde vogels. Spelers die per se op willen slaan met de bal waarmee ze net een punt hebben gemaakt of die denken dat het mis gaat als ze op de lijnen gaan staan, wat mij weer lastig tennissen lijkt.

Maria Kirilenko heeft ook zo haar maniertjes bleek tijdens haar partij tegen Arantxa Rus, maar van haar kan ik het hebben. Het oog wil immers ook wat.

Zoals ik Nadal, Goran Ivanisevic, Boris Becker en Pierce ook kon vergeven voor hun (wan)gedrag, omdat ze schitterende tennissers zijn of waren.

Stuiterbal

Maar er is een tennisser die het bloed onder mijn nagels vandaan haalt met haar irritante gedrag. Marion Bartoli. Bij het uitspreken van haar naam krijg ik al de kriebels. Ga kijken en je snapt wat ik bedoel.

Wat doet ze? Voor elk punt keert ze haar tegenstander de rug toe. Ze springt een paar keer hoog in de lucht. Daarna laat ze haar stevige bovenbenen flink trillen. Vervolgens nog een paar dribbelbewegingen. Daarna slaat ze een paar denkbeeldige backhands. En de tegenstander maar wachten, het ritueel bekijkend.

Vervolgens keert Bartoli zich om, gaan de ogen even dicht en daarna kijkt ze haar concurrent aan de andere kant van het net boos aan. Als ze zelf moet serveren gaat ze door haar knieën, ze stuitert de bal drie keer en waggelt met de bal mee op en neer. Ze lijkt wel een stuiterbal.

Ook zij wil de bal waar ze een punt mee maakt terug en ontloopt de lijnen. Na elk door haar gescoord punt kijkt ze haar tegenstander streng aan en er gaat een vuist in de richting van haar vader op de tribune, die ook haar coach is. Zonder oogcontact met pa, kan ze niet met haar nieuwe toneelstukje beginnen.

Behekst

De Française heeft niet het lichaam van een toptennisster en ook niet het talent, maar ze staat al een jaar of vier rond plaats tien op de wereldranglijst. Omdat ze haar tegenstanders behekst.

Ik hoop vurig dat ze verliest, word zelfs kwaad als ze weer weet te winnen.

Bartoli blijft maar winnen. In 2007 stond ze zomaar in de Wimbledon-finale, nadat ze onderweg Misa Krajicek en Justine Henin had betoverd. In Parijs staat ze gewoon weer in de kwartfinale.

Daarin neemt ze het vandaag op tegen Svetlana Koeznetsova. Ik kan haar niet aanzien, wil niet naar haar wedstrijden kijken, maar doe het toch. Om me te kunnen ergeren. In het Engels hebben ze daar een term voor: players you love to hate.