Veertien Russinnen en een Rus

Sjarapova, Makarova, Koeznetsova en Pavljoetsjenkova. Vesnina, Rodina en Dopesjevina. Was ik maar een Rus. Dan stond er overal in het park een landgenote van me op de baan.

© ANP

Veertien Russinnen staan er op Roland Garros in het hoofdtoernooi, waarvan een hele rits de tweede week gaat halen.

En wij? Wij hebben geen Russinnen. Wij hebben alleen een Rus. Haar naam is Arantxa. En ze mag blij zijn als ze de tweede ronde haalt.

Financieel onafhankelijk

Ja, in Rusland weten ze wel hoe ze een tennissterretje moeten opleiden. Jaarlijks krijgen daar duizenden hooguit driejarige meisjes een racket in handen gedrukt met de boodschap dat ze het nooit meer los mogen laten.

Of ze het nou leuk vinden of niet, of ze nou talent hebben of niet, het is tennissen, tennissen en nog eens tennissen. Alles onder het mom van: als ze de top haalt, dan is de hele familie financieel onafhankelijk.

Zwemdiploma

Hoe anders gaat het in Nederland. Hier begin je pas te tennissen als je papa en mama hebt verteld hoe leuk je dat lijkt. En als je pech hebt, moet je eerst je zwemdiploma halen.

Heb je een beetje talent dan gaat de trainingsintensiteit langzaam omhoog. Maar tussendoor wel netjes je school afmaken. Best jammer. Zo haal je nooit het maximale uit een toptalent.

Moeten wij naar het Russische opleidingsmodel toe? Nee, natuurlijk niet. Een kind moet vooral tennissen, omdat hij of zij het leuk vindt. Niet omdat er een of andere schuimbekkende vader langs de lijn staat.

Tafeltennis

Een betere oplossing: naturaliseren. Deze maand zag ik Li Jiao en Li Jie voor Nederland strijden op de WK tafeltennis. Dankzij Lornah Kiplagat tellen we in de atletiek weer mee op de lange afstanden. En volgend jaar spurt Churandy Martina voor ons naar olympisch eremetaal.

Dat moet in het tennis ook kunnen. De Nederlandse Ana Wodkanova die in de finale van Roland Garros speelt tegen haar landgenootje Svetlana Kalasjnikova. Rusland de opleiding, wij de successen.

Hup Holland hup! Voor volk en vaderland!