De kampioenshuldiging is voetbalcultuur op zijn fraaist. Van grote nieuwswaarde. Natúúrlijk moet dat live op de nationale televisie.

Door Menno Pot

De voetbalsport kent veel eigenaardige aspecten waarvan ik me kan voorstellen dat buitenstaanders er met verwondering naar kijken en luisteren, maar het meest bizarre ritueel moet in de ogen van niet-gelovigen toch wel de traditionele kampioenshuldiging zijn.

Laten we eerlijk zijn: de televisieregistratie van de gemiddelde huldiging vormt geen al te overtuigend pleidooi voor de verstandelijke vermogens van voetbalsupporters.

Daar wil ik niemand mee beledigen: zelf beleef ik mijn piekmomenten op het gebied van poëzie en filosofie ook zelden na een middag stevig indrinken en twee uur schreeuwen in een stadion.

Bierblikjes

De tv-kijker krijgt een plein te zien waarop zich tienduizenden halve garen in clubkleuren hebben verzameld. Bierblikjes in de hand, hossen op commando en (met de loeiende misthoornstem die zo karakteristiek is voor voetbalsupporters) de spreekkoren lalbrullen die de spreekstalmeester op het podium met overslaande stem in zijn microfoon gilt.

“Kampioenuh, kampioenuh, olé oleeejjj!”, “Helemaal niets in [stad van de belangrijkste rivaal invullen]!” - en zo gaat dat dan een tijdje door totdat de inmiddels aardig aangeschoten spelers zich melden op het podium en één voor één door de hysterische ceremoniemeester naar voren worden geroepen om de schaal aan de meute te tonen.

De een doet een soepel Afrikaans dansje, de ander zegt “jullie zijn de beste fans van de wereld”, weer een ander zegt onder luid gejuich iets beledigends over de belangrijkste rivaal.

Daarna laat de burgemeester zich twee minuten uitfluiten, danst de voltallige selectie de horlepiep op een hoempaversie van het clublied, zingt de dronken meute We Are The Champions van Queen en dan is het zo’n beetje afgelopen en kan het opruimen beginnen.

Weinig verheffend

Dat is het standaarddraaiboek. 1987, 1993 of 2012, Amsterdam, Enschede, Eindhoven of Rotterdam; de verschillen zijn tamelijk klein en bij oppervlakkige beschouwing is het allemaal weinig verheffend.

Na het échte nieuws (het veroveren van het landskampioenschap voetbal) lijkt zo’n huldiging weinig meer dan een uit de kluiten gewassen receptie in eigen kring. Op de platte kar door het dorp, wat moet de rest van het land ermee?

Maar nee, het moet integraal uitgezonden op de landelijke televisie. Live. Urenlang. Elk jaar opnieuw. De NOS rukt er steevast met zwaar materieel voor uit.

Terecht, natuurlijk. Voetbal is de grootste sport ter wereld. In Nederland spelen ruim een miljoen mensen het spelletje in verenigingsverband, kijken vele miljoenen naar voetbalwedstrijden op tv en zit meer dan tachtig procent van het volk voor de buis wanneer het nationale team een belangrijke wedstrijd speelt.

Weinig Nederlandse genereren zo veel media-aandacht als het voetbalbedrijf dat namens Nederland in de Champions League mag spelen. Dat gaat allemaal om tientallen miljoenen euro’s, dus ook als financieel of businessnieuws heeft het landskampioenschap voetbal enig gewicht. Daar mag de publieke omroep best uitgebreid verslag van doen ‘van onze belastingcenten’.

Zuipfestijn

Ik stel voor dat we de Tweede Kamerverkiezingen en de Gouden Kalveren voortaan op dezelfde manier aanpakken: niet alleen live verslag doen van de uitslagen en de eerste reacties, maar ook van het zuipfestijn met vrienden en kennissen na afloop. Dan wordt het pas écht interessant.

Mark Rutte die een meter bier weghapt in een Haags café. Of beter nog: zijn broek op zijn enkels laat zakken en een trechter in zijn mond zet, die door de vrouwelijke fractieleden kirrend wordt volgegoten met Pisang Ambon.

Carice van Houten die zich laat vollopen met champagne en daarna, met moeilijke jurk en al, op de bar klimt om schuine liedjes te zingen. Samen met de huldigingen van voetbalkampioenen kunnen die uitzendingen het antwoord van de publieke omroep op Oh oh Cherso worden.

Voor mij persoonlijk kleeft er wel een nadeel aan de prominente plaats die de publieke omroep inruimt voor voetbalhuldigingen. Al een jaar of 25 probeer ik de voetbalhaters in mijn omgeving ervan te overtuigen dat wij, voetbalsupporters, echt niet allemaal domme idioten zijn, maar na de kampioenshuldiging kan ik elk jaar weer van voren af aan beginnen.

Door: NUsport/Menno Pot