Lynchpartij

Het is officieel opgebiecht: de finale van het WK 1978 had dus Nederland - Brazilië moeten zijn. Nog steeds blij dat we van Argentinië verloren, heren?

© ANP

Goed, ‘we’ zijn dus inderdaad genaaid in Argentinië, in 1978. Eigenlijk wisten we dat natuurlijk al een jaar of 33 (plus een maand of zeven), maar nu heeft een Peruaanse oud-senator genaamd Genaro Ledesma het verklaard voor een rechtbank: de beslissende wedstrijd in de tweede groepsfase tussen Argentinië en Peru was een fix.

De kranten waarin ik over de bekentenis van Ledesma las (Trouw en de Volkskrant) beschouwden het niet als sportnieuws, maar als ‘gewoon’ belangrijk wereldnieuws. Logisch, want het ging hier niet in eerste instantie om voetbal, maar om mensenlevens.

De deal tussen Argentinië en Peru waarover Ledesma gebiecht heeft, maakte deel uit van ‘Operatie Condor’: het geheime uitwisselingsprogramma waarbij de militaire dictaturen van Zuid-Amerika elkaar hielpen door elkaars dissidenten op te nemen en desgewenst ‘kwijt te maken’.

Tegenprestatie

Ledesma was zo’n Peruaanse dissident: zijn land leverde hem als krijgsgevangene aan de Argentijnse dictator Videla uit, maar die maakte Ledesma niet kwijt, zodat hij nu de tegenprestatie uit de doeken heeft kunnen doen die Videla van Peru eiste: verlies van de beslissende WK-wedstrijd met de gewenste cijfers.

Argentinië moest met vier goals verschil winnen om Brazilië op doelsaldo voor te blijven en in eigen land de WK-finale te bereiken. Op 21 juni 1978 leek het wel alsof de Peruaanse spelers de handelsvoorraad van een middelgrote Amsterdamse coffeeshop weggepaft hadden. De keeper stiefelde door zijn strafschopgebied alsof hij kievitseieren aan het zoeken was.

Het werd 6-0 en de finale in het River Plate-stadion werd dus niet Nederland - Brazilië, maar Argentinië - Nederland. 75.000 dolgedraaide Argentijnen op de tribune, militairen met geladen machinegeweren rond het veld en een Argentijnse tegenstander met aangekoekt schuim in de mondhoeken en oogpupillen zo groot als langspeelplaten. Gezellig.

Lulverhalen

In Nederland hebben we het sindsdien vooral gehad over Rob Rensenbrink die Nederland in de laatste minuut van de finale op 1-2 had kunnen zetten maar de paal raakte. Gelukkig maar, zeiden de Nederlandse betrokkenen achteraf, want de Nederlandse wereldkampioenen zouden ‘gelyncht’ zijn, daar in Buenos Aires.

Ik heb nooit iets geloofd van die sussende, slappe lulverhalen. “Het is maar goed dat we niet gewonnen hebben.” Nou, mij niet gezien.

We hadden naar Freek de Jonge en Bram Vermeulen kunnen luisteren en thuis kunnen blijven: met hun programma Bloed Aan De Paal riepen ze Oranje op tot een boycot van het toernooi in dictatoriaal Argentinië. Maar we gingen wel, en dus moeten we gewoon gi-gan-tisch balen dat Rensenbrink die bal niet diagonaal tegen de touwen streepte. Niks ‘beter zo’.

Ik geloof er geen moer van dat de Oranje-mannen iets overkomen zou zijn. Ga toch weg. Alsof de soldaten van de Videla-junta voor de camera’s hun magazijnen op de Oranje-spelers zouden hebben leeggeschoten. Alsof Rensenbrink en Dick Nanninga, de hondsbrutale maker van de 1-1 in de 82e minuut, boven het Andesgebergte uit een vliegtuig zouden zijn geduwd, zoals Videla dat in die tijd wel vaker deed met mensen die hij niet mocht.

Videla

Natuurlijk niet. Generaal Videla zou de cup tandenknarsend aan de Nederlandse aanvoeder Ruud Krol hebben overhandigd, wetend dat de hele wereld via de televisie toezicht hield op de veiligheid der Nederlanders.

En Krol zou hebben gemompeld, zoals alleen hij dat kan, met die verdwaasde blik in de ogen: “Nou, dank u wel dus, meneer de dictator Fidelo. Het was ons dus geplezierd dat we hebben dus hier gevoetbald. Met de nederlaag dus gefeliciteerd en dat u dus helaas jammer genoeg verloren heb, als het ware.”

Die Argentijnse legerpetten hadden onze jongens voor het oog van de wereld níets kunnen maken. Ereronde over de sintelbaan, polonaise over het veld met Van Agt, Hans Wiegel jonassen in de middencirkel, alle soldaten een hand geven, alles. Het had gewoon gekund.

Wij gaan ‘m niet alsnog toegewezen krijgen, die wereldtitel van 1978. Maar pak ‘m in elk geval maar van Argentinië af, zou ik zeggen. Benieuwd of de FIFA nu wél de ballen heeft om een onderzoek in te stellen.