En altijd rolt de bal…

De bal blijft rollen, met de geruststellende regelmaat van de seizoenen. Gelukkig maar. Waar balgevoel is, bruist het leven.

© NU.nl/Tom Block

“Ik wil eigenlijk wel even weten hoe Ajax het doet”, zegt mijn moeder, terwijl ze de afstandsbediening van de televisie pakt.

Kijken hoe Ajax het doet… Ik grinnik. Lief mens. Ze houdt niet eens van voetbal, hoopt alleen dat Ajax wint omdat ik dat altijd hoop. Ze wil het over een andere boeg gooien, het over iets vrolijkers hebben, na ruim een uur samen huilen en praten over de kanker, de uitzaaiingen en het bericht van vandaag dat er niets meer aan te doen valt. Over de paar maanden die haar volgens de artsen nog resten.

Ze wil zeggen: ik ga dan wel dood, maar ik ben het nog niet, we hebben nog tijd, voorlopig voel ik me nog kiplekker en je moet proberen de leuke dingen gewoon leuk te blijven vinden.

Tranen

Ik kijk door mijn tranen heen naar de linkerbovenhoek van het tv-scherm. Ajax - Dinamo Zagreb: 2-0. Halfuur gespeeld.

Ach, ik was die wedstrijd al vergeten. Hij bestond niet meer op het moment dat woensdag 2 november veranderde van ‘de dag van Ajax - Zagreb’ in ‘de dag waarop ik hoorde dat ik mijn moeder ging verliezen’.

Ik wil nu nergens anders zijn dan hier, in het huis van mijn ouders. Thuis, in Amsterdam, ligt mijn kaartje voor Ajax - Zagreb in een la van mijn bureau waardeloos te worden.

Mijn moeders opzet slaagt. Weliswaar doet de tussenstand me niets, maar het feit dat de bal gewoon rolt en de gedachte dat mijn vrienden gewoon in de Arena staan, kalmeren me. We praten nog een uurtje. Over leuke dingen.

Geen lijdensweg

Twee dagen later zit ik aan haar sterfbed in het UMCG in Groningen. Niets ‘maanden’; het is al bijna gedaan. Haar nieren zijn door tumoren afgekneld, ze doen hun werk niet meer. Ze wil geen operatie of dialyse meer. Geen zwaar, riskant gevecht voor een beetje tijdwinst. Geen lijdensweg.

Ik ben zo trots op haar. Ze is zo sterk. We houden om beurten haar hand vast. Alles wat ik zeggen wilde, heb ik tegen haar gezegd, zoals ik dat altijd gedaan heb. Nu doet de morfine zijn werk. Ze heeft geen pijn, zegt ze. En ja, ze ligt lekker. Het is goed zo.

De vrijdagavond valt, en een dag later de zaterdagavond. Terwijl mijn moeder langzaam verder weg glijdt, realiseer ik me in de stilte van kamer 64 dat er overal in Nederland gevoetbald wordt. In de eredivisie, in de eerste divisie en lager.

Er wordt afgetrapt, gepasst en gescoord. In Venlo, Breda, Kerkrade, Rotterdam. Stadions stromen vol en weer leeg. En waarom ook niet? De bal rolt gewoon door, met de prettige onverstoorbaarheid van dag en nacht, van eb en vloed en de jaargetijden.

Rustig

Zondagmorgen. Mijn moeder is dood. Nog vóór we met de artsen konden praten over haar uitdrukkelijke euthanasiewens, besloot ze zelf te gaan. Rustig. Zonder pijn. Tot het einde toe zelf de baas. Pas 59 jaar, maar in vrede met de voldongen feiten.

Het is tijd om naar huis te gaan. We lopen richting de parkeergarage, door de verlaten gang van het ziekenhuis waar ik gisteren, geflankeerd door zijn ouders, een jongetje van een jaar of acht zag schuifelen: ziek, mager, zijn gezicht gezwollen en blauwig, ik vermoed van de chemo.

Hij duwde een ijzeren rek op wieltjes voort, waaraan een infuuszak bungelde. En hij droeg een FC Groningen-shirt met handtekeningen erop. Hij was er trots op, dat zag je.

Ik hoopte dat FC Groningen dit weekend voor hem zou winnen, en besloot meteen daarna dat Ajax zijn nederlaag in de Galgenwaard dit seizoen maar even buiten bereik van mijn belangstelling moest lijden.

De bal rolt gewoon door.

Buiten was het dauwig en fris. Het rook er heerlijk naar november.

                                                                            * * *

                                               In liefdevolle herinnering aan Anneke Pot
                                                 (22 augustus 1952 – 6 november 2011)