Volksclub

Huub Stevens keerde terug naar Schalke, Duitslands ultieme volksclub, en dat zijn de mooiste hè: echte volksclubs. Of niet soms?

© ANP

Om redenen die mij nooit helemaal duidelijk zijn geworden, wordt het woord 'volksclub' in de voetballerij vrijwel uitsluitend positief gebruikt. Er wordt meestal authenticiteit en menselijkheid mee gesuggereerd. Nooit iets naars.

Vreemd, want je zou het voorvoegsel 'volks' net zo goed kunnen associëren met het niveau van de reacties onder nieuwsberichten op de website van De Telegraaf.

Met Tokkies op vakantie aan een Spaanse costa. Of met de denkbeelden van de organisaties die zich er in de loop der jaren op hebben laten voorstaan dat ze geen politieke partijen waren maar 'volksbewegingen'.

Elite

Als dat het 'volk' is, hoor ik liever tot de 'elite', maar een club die volksclub wordt genoemd, mag dat vrijwel altijd opvatten als een groot compliment. Bij die clubs geen kaviaarvretende windvanen in driedelig pak, maar alleen loyale, eerlijke lui met het hart op de goede plaats.

(Ook zoiets: mensen die kennelijk het hart op de goede plaats hebben, hebben doorgaans ook het hart op de tong. Nu kun je mij veel wijsmaken, maar niet dat de tong de juiste plaats voor een hart is. Ik bedoel maar: het klopt gewoon niet.)

Zo werkt het in het voetbal: iemand met een borstelsnor, een naar shag, bier en zweet walmend leren jack en een regionaal accent waar je plakken van kunt snijden, wordt in het voetbal sneller voor een beste kerel aangezien dan iemand met een academische opleiding, een hoog inkomen en iets als een kledingsmaak.

Sfeer

In werkelijkheid komen bij elke moderne profclub beide types voor, want de cultuurverschillen tussen grote voetbalclubs worden steeds kleiner.

Dat voetbalverslaggevers liever oude, verdwijnende tegenstellingen uitvergroten om hun verslagen sfeervol te maken, begrijp ik overigens wel: je móet als voetballiefhebber wel koppig blijven geloven in verdwijnende clubculturen, de werkelijkheid is tamelijk funest voor je plezier.

Niettemin: tegen de dominante cultus van de volksclub mag wel een beetje gerebelleerd worden. Als tiener betuigde ik daarom met graagte sympathie aan clubs die eliteclubs heetten te zijn: liever Sporting dan Benfica, liever Inter dan Milan, liever River Plate dan Boca Juniors.

In werkelijkheid maakte het me allemaal geen mallemoer uit, maar het was in bepaald gezelschap wel heel leuk om te zeggen: "Waarom Inter? Omdat het een eliteclub is. Geen ordinair gepeupel op de tribunes. Heerlijk."

Driftig

Zo belanden we bij Huub Stevens, typisch zo'n man die in de voetballerij al snel een beste kerel wordt gevonden: mijnwerkerszoon met het hart tegelijkertijd op de tong én de spreekwoordelijke goede plaats, die (uiteraard met opgestroopte mouwen!) van dik hout planken zaagt

Ik vond hem altijd maar een lompe boer: joviaal wanneer het hem uitkwam, maar na een kritische vraag driftig, irrationeel en (zelfs als trainer nog) geneigd tot om zich heen schoppen. Bah.

Ik ging hem anders zien toen ik in 2001 las dat hij de spelers van Schalke meenam naar de mijnen van de Kohlenpott, zoals de streek rond Gelsenkirchen genoemd wordt, om ze te laten zien hoe de traditionele aanhang van de club moet sappelen voor hun wedstrijdkaartjes.

Prachtig beeld: twintig voetballers met helmen op, duizend meter onder de grond, enigszins angstig om zich heen kijkend. Huub mept met de vlakke hand het kolengruis van de mijnwanden en oreert in Limburgs-Duits dat ze híer nog maar eens aan terug moeten denken, als ze er een keertje geen zin in hebben op zaterdagmiddag.

Literatuur

Negen jaar na zijn vertrek is Huub Stevens terug bij zijn oude liefde. Hij praatte aanvankelijk met Hamburger SV, maar toen hij meldde dat hij ook een gesprek met Schalke had gehad, haakte HSV af en tekende hij in Gelsenkirchen.

Huubs eerste Bundesliga-duel was dit weekend: uitgerekend de uitwedstrijd tegen HSV. Schalke won, met 1-2, door twee goals van Klaas-Jan Huntelaar.

Ik zal altijd enige opstandigheid blijven voelen wanneer het gaat over volksclubs en hoe prachtig ze blijkbaar per definitie zijn, maar het verhaal van de zelfverklaarde volksjongen Huub en zijn terugkeer bij Schalke is pure voetballiteratuur.

Literatuur voor volk én elite, welteverstaan, want dat maakt bij de beste verhalen helemaal niets uit.