Delle Alpi

Juventus opende deze maand een mooi, sfeervol nieuw stadion en staat prompt even bovenaan. Toch denkt Balgevoel weemoedig terug aan Delle Alpi.

© ANP

Een voetbalstadion dat nauwelijks zicht biedt op het voetbal: zoiets verzin je niet, maar het Stadio Delle Alpi (geboren 1990, overleden 2009) was zo'n stadion.

Het had drie ringen, maar op de onderste zat je zo laag dat de bal een flink deel van de tijd aan het oog werd onttrokken door de reclameborden, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de hekken en de brede sintelbaan rond het veld.

De oude thuisbasis van Juventus was het lelijkste stadion van de wereld, zó hilarisch ongeschikt voor voetbal dat ik het sinds mijn enige bezoek als een ongeëvenaard staaltje Italiaanse humor ben gaan beschouwen.

Feest

Ik was er op 23 november 2004 (God weet waarom, achteraf) voor Juventus - Ajax, het voorlaatste duel in de groepsfase van de Champions League.

Ajax was natuurlijk al zo'n beetje kansloos: voor joker bij Maccabi Tel Aviv (2-1 verloren), met 4-0 gemold door Bayern München, het was weer een feest van een campagne geweest.

Voor Juventus deed het duel er ook al nauwelijks toe: die waren al geplaatst. We wisten precies voor wat voor wedstrijd we naar Turijn vlogen: geen publiek, saaie pot, weinig kansen en een 1-0 einduitslag in het voordeel van de Italianen, zoals altijd.

Uitverkocht

In Turijn was het koud, mistig en vroeg donker. De hele dag hadden we het gevoel dat we in de verkeerde stad zaten: geen sfeer, geen kroegen, geen supporters op straat, niets. Het handjevol Ajacieden dat zo stom was geweest om vroeg te boeken, schuifelde met de ziel onder de arm door de stad, om uiteindelijk de uren te doden in de enige Ierse pub van Turijn.

Het stadion was met het openbaar vervoer vrijwel onbereikbaar, alsof de stad het bestaan van de monsterlijke klomp beton geheim wilde houden. Wij namen een taxi. De chauffeur vertelde dat het Delle Alpi sinds de opening voor het WK van 1990 nog nooit uitverkocht was geweest: niet tijdens het WK, niet voor een Champions League-duel, zelfs niet voor een concert van U2 of de Stones.

"Je wilt daar niet zitten," zei hij. "Zolang Juventus daar speelt, wordt het niks met de club."

Serie B

Niet veel later begrepen we wat hij bedoelde. Alle mensen die op de kraker Juve - Ajax waren afgekomen, hadden samen in het stadion van RBC Roosendaal gepast. De onderste ring bleef helemaal leeg, alle toeschouwers zaten op de tweede: een plukje Italianen aan de ene kant, wij in het kolossale uitvak aan de andere.

Nooit eerder zag ik zo veel kaal beton. De klamme, koude mist kleurde zelfs de hemel, het veld en de spelers grijs. In het uitvak voelden we ons vermoeide frontsoldaten in november 1918: gevangen in een grijs, blubberig, kapotgeschoten maanlandschap, van elke illusie beroofd, wachtend op het einde.

Ik heb de woorden van de taxichauffeur altijd onthouden: zolang Juve daar speelt, wordt het niks met de club. In de jaren ná november 2004 won Juventus twee landstitels, maar die werden afgenomen na een omkoopaffaire. De club rolde van het ene schandaal (omkoping) in het andere (doping) en werd teruggezet naar de Serie B.

Meevallen

Juventus krabbelde weer op. Een nieuw stadion zou in 2011 klaar zijn, maar de club wilde eerder weg uit het vervloekte Delle Alpi: al in 2006 verkaste de Oude Dame tijdelijk naar het Stadio Olimpico.

Nu heeft Juventus eindelijk een prachtig, sfeervol en niet te groot nieuw stadion, en warempel: de Oude Dame staat na vier duels bovenaan in de Serie A. Of de club de koppositie zal vasthouden? De Oude Dame heeft er in zestien jaar Delle Alpi veel grijze haren én reumatiek bij gekregen. Maar je weet nooit.

In Turijn was niemand er rouwig om toen het Delle Alpi in 2009 tegen de vlakte ging, maar toch ben ik blij dat ik er geweest ben.

Een supporter die zijn in deplorabele staat verkerende club op een koude, mistige avond heeft zien verliezen in een leeg Delle Alpi, heeft het allerdroevigste maar alvast gehad. Daarna kan het alleen nog maar meevallen.