Eindhoven de gekste

Die financiële deal tussen de gemeente Eindhoven en PSV, is die een tikke bedenkelijk? Ja. Net als het gezanik erover.

© ProShots

In een gesprek over voetbal vind ik elke opmerking over geld er een te veel, maar dit weekend debatteerde ik op Twitter meer over constructie waarmee de gemeente Eindhoven PSV financiële armslag verschafte dan over PSV – Ajax, toch een toffe wedstrijd waarover veel te zeggen viel.

Waarom zo veel woorden vuil gemaakt aan zo’n libidoverwoestend onderwerp? Dat kwam zo: in een tweet voor de wedstrijd noemde ik PSV voor de gein ‘Politieke Subsidie Vereniging’ en hopsakee, het ging los in mijn timeline.

Gechargeerd geintje. Moet kunnen, al vind ik de deal tussen de gemeente Eindhoven en PSV wel degelijk bedenkelijk. Dat ik exact dezelfde mening zou hebben gehad over een dergelijke deal tussen de gemeente Amsterdam en mijn eigen club Ajax, moet men maar van me aannemen (of niet, dat mag natuurlijk ook).

Alarm

PSV verloor de voorbije jaren structureel 20 miljoen euro per jaar. Deze zomer werd alarm geslagen: PSV had steun nodig, meteen, niet om spelers te kunnen kopen, maar om te blijven bestaan.

De transferopbrengsten van deze zomer zouden onvoldoende zijn geweest om het gat te dichten, laat staan om daarnaast ook nog eens spelers te kopen. De gemeente Eindhoven besloot daarom het trainingscomplex De Herdgang en de grond onder het PSV-stadion te kopen voor in totaal bijna 50 miljoen euro.

Dat is op zichzelf nog niet dubieus (veel clubs zijn slechts huurder van een stadion waaraan de overheid meebetaalde), maar wat deze deal een beetje onwelriekend maakt, is het feit dat de laatste jaren geen enkele bank bereid bleek tot een zo gunstige deal met het financieel wankelende PSV.

De gekste

Dat de gemeente wél bereid was het risico op een PSV-failissement te trotseren, heeft daarom iets weg van onnatuurlijke steun: op de vrije markt was geen partij nog zo gek te krijgen. Zo kreeg de uitdrukking ‘Eindhoven de gekste’ een lollige nieuwe dimensie.

Ook curieus: de gemeente stelde allerlei eisen aan de wijze waarop PSV het geld zou besteden. Dat onderstreept dat het hier geen normale verkoop betreft, door een voetbalclub met een gezonde onderhandelingspositie, maar een verkapte reddingsoperatie, creatief vormgegeven om hem ‘UEFA-proof’ te maken. De gemeente Eindhoven kon de koop trouwens niet eens betalen: men moest er geld voor lenen.

Door de beugel

Tja. Zeg het maar. Een voetbalclub staat op het punt van omvallen, ontvangt 17 miljoen euro aan transfergelden en kan vervolgens voor aanzienlijk meer dan 20 miljoen euro aan spelers aantrekken, alleen maar omdat de overheid bereid bleek tot een deal die geen marktpartij nog wilde aangaan.

Je kunt zeggen: juridisch gezien kon het door de beugel, dus niet zeuren. Dat is waar.

Je kunt ook zeggen: het is een juridisch nét voldoende gestutte geldinjectie met gemeenschapsgeld. Dat is ook waar.

Ademen

Zoiets erkennen over je eigen club; ik heb er persoonlijk nooit zo’n moeite mee. Vervolgens was ik uiteraard wél naar het stadion gegaan om mijn longen uit mijn lijf te juichen voor elke goal van mijn club, want zo zijn we natuurlijk ook wel weer, dat neem ik geen PSV-supporter kwalijk. Die zijn gewoon blij dat hun club weer een beetje kan ademen en dat er een mooi elftal staat. Gelijk hebben ze.

Sterker, ik zou me, als ik PSV’er was geweest, óók hebben geërgerd aan supporters van de vijand die plotseling principieel lopen te doen over dit soort financiële deals tussen de overheid en een noodlijdend bedrijf, alleen maar omdat het noodlijdende bedrijf in dit geval een voetbalvereniging is waar ze hun eigen favoriete voetbalvereniging nu eenmaal graag boven zien eindigen. Lekker dun, zulke principes.

Liefde

Dat is het, hè: wanneer het om onze voetbalclubjes gaat, hebben we allemaal net even wat meer boter op ons hoofd dan in vergelijkbare gevallen in het echte leven. Dat geldt voor ‘hunnie’, maar ook voor onszelf.

Zo belanden we toch weer bij de essentie: voetbal is liefde. En liefde maakt blind. Gelukkig wel.